123. Mindfulness

IMG_20200422_133703_127Vandat die skool gesluit het, voel ek bietjie asof ek besig is om in ‘n smoothie te verander: ‘n Klomp goed saam in een houer gegooi en dan geblend. In ‘n miljoen stukkies totdat net ‘n papperige halfdik-halfslap mengsel oorbly. Een wat jy drink omdat jy gewig wil verloor, maar dit proe glad niks lekker nie.

Ek moet skielik mens, ma, vrou, huishulp, kleuterskooljuffrou, wetenskaplike, ondersteuningspan vir my essential working man, dramaturg, baba-oppasser, kok, gimnastiekafrigter, kunstenaar, entrepreneur, graphic designer, online juffrou, homeschooling extraordinaire, bakker, spanbouer, remote learning specialist, kreatiewe genie, positiewe vriendin, games developer, sielkundige, researcher en spelterapeut wees.

Nou, meeste ma’s is al hierdie en nog meer op ‘n normale dag…mooi in stukkies opgesny soos ‘n lekker vrugteslaai. Wat is dus nou so vreemd? Wel, nes die smoothie, kom die papperige besigheid wanneer jy alles… elke dag… vir die hele dag… op een slag… in een huis moet wees. Dan, net om dit regtig in ‘n gemors te verander, gooi jy hier al die druk wat jy op jouself sit om nog perfek ook te wees deur als wat jy op sosiale netwerke sien by.

Gister is daar ‘n mindfulness sessie vir ons as personeel gereël. “Great!” dink ek. Perfekte geleentheid om net stil te raak en van die papperigheid ontslae te raak. Heel oggend gaan dit woes en ek laat 5 minute voor die tyd weet dat ek nie die sessie sal kan maak nie. Nie met my twee monsters nie.

Wonderbaarlik raak almal rustig en ek skakel in op die Google Meet sessie. Die man se stem maak my sommer rustig en ek sit regop met my rug teen die stoel en my ken effens gesak nes hy verduidelik. Ek haal twee keer diep asem. In en uit. In en uit.

“MAMMA!!!! BLOED!!!” is al wat nodig was om my foon neer te sit en te hol. Twee diep asemskepoomblikke moes maar genoeg wees om my mindful te kry en so word ‘dokter’ by die reeds ellelang lys titels gevoeg.

Een ding is seker, smoothies is nie vir my nie. Gee terug my vrugteslaai!

122. My kind skree alweer

download (2)Daar is ‘n wonderlike fase in elke kind se lewe waar hulle emosies uitdruk deur net te skree. Oor alles. Of jy nou Nee sê vir nog ‘n koekie voor aandete (nadat jy reeds 3 gegee het net om die kos klaar te kry) en of jy nou hulle vuil nappy wil ruil. Of jy Nee sê vir die idee om die grassnyer en die lead in te pak skool toe en of jy doodeenvoudig die besem van die grond af optel. Jou oulike gesiggie verander in ‘n histeriese dinosourus bloot omdat jy iets doen wat anders is wat hulle in hulle klein koppie afgemaak het dat dit gaan wees. 

Dian is nou in hierdie fase en vir een of ander rede voel dit vir my erger as wat Lisa was. Lisa was koppig, maar ek onthou nog dat ek gedink het sy is nie “terrible two” nie en dat sy eintlik meer op 3 so geraak het. Maar anyway, miskien was sy so en my brein het dit dalk net geblok. Maar dit voel vir my of klein Diantjie net die hele tyd oor alles meltdowns het. Hy huil die HELE tyd. En dan na ‘n paar sekondes (voel soms soos minute) en ‘n stywe drukkie dans hy weer en lag en speel asof niks gebeur het nie. 

Vanoggend het hy ‘n totale vloermoer gegooi omdat ek (reeds 5 minute laat) nie wou toelaat dat hy die poolstok in die kar laai nie. Dit is om self van te skree. Ek weet dit gaan oor uitdrukking van hulle eie stem en oor boundaries en en en en, maar vir enige mamma is dit om van mal te raak. En dan, as julle huishouding enigsins so chaoties soos myne in die oggend voor werk is, loop dit uit op ‘n bakleiery tussen ma en pa. Tussen pa en die honde. Tussen sussie en ma. Tussen pa en boeta en sommer tussen ma en die kat ook. En soos jy met ‘n donderwolk by die deur uitstap omdat jy laat is … en skuldig voel oor jou kortaf hap voor jou man by die deur uit is … en wens jy kon meer liefde en geduld hê … en sommer wens jy hoef nie heeltyd te baklei nie, glimlag jou seuntjie wat nou net histeries was en die dinosourus verander weer in die oulikste klein dingetjie. 

Lisa sit rustig in die kar en wag en toe hy uiteindelik in sy stoeltjie is sê sy net rustig: “Ai, boetie. Jy huil alweer oor niks. Dis ok, boeta. Moenie oor niks huil nie.”  Mag ek (en jy as jy ook deur hierdie fase gaan) vandag Lisa se wysheid en kalmte hê, want O hel, anders gaan hierdie mamma dit ook verloor. May the force be with you! Ons is almal saam in hierdie crazy ma wees ding!

121. Langs die tennisbaan.

images (5)

Ek speel nie tennis nie. Ek het wel toe ek jonger was. Dit het egter op ‘n ramp uitgeloop toe my geliefde hamster dood is terwyl ek op ‘n tenniskamp vir belowende spelers was. Na hierdie traumatiese verbinding met tennis het ek my tennistekkies vir dansskoene en netbalballe verruil. Tog, is ek die tennisbestuurder van my skool se tweede span en elke Maandag ry ons oor die berg vir ‘n tenniswedstryd.

Elke week pak ek ‘n pakkie merkwerk in om hopelik langs die baan gemerk te kry. Maar elke week daag God op. Onbepland, sonder dat ek dit inisieer en net soos hy altyd by my arriveer in ‘n “TA-DA…hier is ek” oomblik. Snaaks hoe Hy soms vreemde mense gebruik om op vreemde plekke met ons te kom gesels.

Die eerste week was ons by Groenpunt en terwyl ons wag vir almal om klaar te speel, vra een van die seuns my of ek dit geniet om ‘n ma te wees. ‘n Moontlike vinnige antwoord loop uit en verander in ‘n 30 minute gesprek oor geloof en ouerskap. En die beste van alles was dat ek nie die een was wat gebabbel het nie, maar die seun wat my bly uitvra het oor alles. Terug by die skool bedank hy my, want hy sê hy het nie ouers met wie hy kan praat oor sulke goed nie en dat hy nou werklik verstaan hoe geloof in ouerskap en huwelik werk en dat hy nou ook eendag ‘n pa wil wees, maar definitief eers as hy in ‘n huwelik is met iemand wat dieselfde as hy glo. Ek het in die bakkie geklim en die radio was aan. Die liedjie wat gespeel het was: “Aint no mountain high enough”… op 5fm. Jip… daar is dit.

Verlede week is ons by Rondebosch en ek word verwelkom deur ‘n vriendelike warm juffrou wat my sommer in ‘n drukkie omhels. Sy borrel en ek weet eerlik waar nie hoe ons oor geloof begin praat het nie, maar daar gesels ons ‘n hond uit ‘n bos uit terwyl die balle links en regs en links en regs oor die net voor ons beweeg. Iewers begin ons gesels oor ons “insecurities” en skielik spreek sy lewe oor iets in my hart waarmee ek worstel. Sy sê: “Bid net dat God jou intensies sal reghou en dat Hy in beheer is. Want ons kompeteer nie met ander vroue in ons lewe nie, maar ons is susters. Almal met ons eie unieke eienskappe, talente en hartsbegeertes. Solank jy joune in Christus uitleef en jou intensies reg is, sal jou hart en boodskap ook reg oorgedra word.” Ons gesels aan en begin oor kerk en sommige tradisies praat en ek sê weer iets wat haar aanraak. Daar, tussen die nette, het God langs ons kom sit, want waar twee of meer in sy naam is, is Hy. En daar het die Heilige Gees met ons kom werk. Ek het weggestap met ‘n hart wat vol is en ‘n glimlag het skelm oor my gesig gekruip en bly sit terwyl ons op die bus terugry.

Gister sit ek langs die juffrou by Jan van Riebeek. Ons gesels maar weer oor ditjies en datjies en iewers kom dit uit dat haar man ‘n dominee is. Sy is 30 en hy 31 … en BOEM, daar tref my tradisionele vooroordeel my in die gesig. Iewers in my kop het dit vasgehak dat dominees nie jonger as 50 moet wees nie. Dat hulle iewers moet wegkruip tot op mid 40 en dan iewers net begin preek. Simpel hoe mens dink, maar ek moes regtig hard werk om haar as dominee se vrou in te sien op 30. En daar, weereens onverwags kom werk God in my hart. En ons gesels oor kerk en God en hoe hy deur ons as “jeug” (en ek weet ek is al eintlik al oor die draad, maar dis asof my broekspyp vasgehak het hier en ek seker altyd gaan sukkel om dit los te kry, want my hart voel nog soos “jeug”) werk.

Volgende week gaan ons Bishops toe en ek kan skielik nie meer wag nie. Wat gaan God die keer vir my kom sê? Ek is so dankbaar dat kerk deesdae nie net tussen die mure van ‘n ou gebou met ‘n toring plaasvind nie, maar dat kerk oral om en in ons is.

Hoe praat God met jou? Is dit in die kar soggens op pad werk toe? Is dit wanneer jy in die natuur is? Is dit tydens stiltetyd of wanneer jy omring is deur mense? Hoor jy nog Sy stem en sien jy nog Sy hand in jou lewe?

 

 

 

120. Mmmmm…

c4dac44e349bb6d7b9036720db64222b--disney-disney-disney-love

Daar is ‘n paar M-woorde of konsepte waaroor mense nie graag praat nie en nee, MUFASA is nie een van hulle nie 🙂 Alhoewel ek altyd MMMM…uuuu fa sa! hoor as ek daaraan dink.

Een is Menstruasie. Dit is amper ‘n vloekwoord en ons gebruik ander woordjies om daarna te verwys. “My tannie het alweer kom kuier” of “die rooi motor het by my gestop” of “dis sulke tyd” of “daai tyd van die maand”. Dit pla my al lank dat ons nie openlik kan praat oor iets wat met die helfte van ons populasie gebeur nie. So asof ons moet skaam wees daaroor. Wel, ek is oor dit. So Hey! Almal…ek het verlede week my menstruasie gehad! Ok?! Daar is dit. Ek gaan elke maand ten minste een keer die woord MENSTRUEER of MENSTRUASIE gebruik. Want dit mag nie meer ‘n taboe woord wees nie. Dit is NORMAAL!

Nog een is Mental Health. Ons moet net nie sê as ons nie ok is nie en ons mag net nie ‘n rowwe tyd of slegte periode ervaar nie. Alhoewel ons soveel daarvan lees en ons so daarvan bewus gemaak word, is daar steeds ‘n vreemde gevoel wanneer iemand praat van depressie, angs, spanning of sielkundiges. Dit moet stop. En dit stop by my … en by jou. Ek maak elke dag ‘n punt daarvan om in te skakel by my eie emosies en welstand. En alhoewel ek nie elke dag die regte besluit maak om na my self om te sien nie, probeer ek ten minste. En dit is ok om nie ok te wees nie! OK?

Dan is daar Mom’s night out! Ek het verlede Saterdag die aand “af”gevat en ‘n show saam met vriende gaan kyk. Drie mense het my gevra of my man “babysit” en twee het my gevra of dit vir my ok is om my kinders alleen by my man te los. Seriously?! Ek voel klaar so sleg om net een aandjie bietjie iets lekker te doen. Mom-guilt is reeds daar. En dan… my man is hulle PA en hy is net so deel van hulle opvoeding en opbrengs as wat ek is. So Nee. Ek voel nie sleg nie (alhoewel ek dit 3 keer in my kop moes herhaal om dit te glo) om ‘n aand af te vat nie. Ek is nie bang (glad nie) om my man en PA van my kinders te vertrou om vir EEN aand na hulle om te sien nie. En nee, dit is nie nodig om vir hom ‘n “geskenkie” te gee nie, want ons is saam in hierdie crazy “ouerskap” ding.

Die laaste woordjie is Miskraam. En hier is dit ‘n tricky plek. Miskraam is anders vir elkeen wat daardeur gaan. En as jy nie daaroor wil praat nie, want jy kan nie of wil nie, dan is dit fine. Maar om daaroor te praat is nie altyd sleg nie. Ek het verlede week net na my menstruasie (yes…I said it) ‘n miskraam gehad. Ek het nie eers geweet ek is swanger nie. Ek is ook op voorbehoed en is klaar met kinders kry. Tog na ‘n week se pyn, het die dokter bevestig dat ek wel swanger was en dat ek wel ‘n miskraam gehad het. Woes. I know. Maar toe ek daaroor praat, was mense se reaksie geskok…nie omdat ek ‘n miskraam gehad het nie, maar omdat ek dit sê. So asof mens dit nie moet sê nie. Tog, moes ek daaroor praat om self sin te maak daarvan. En in my geval is dit dalk anders, want ek wou nie nog kinders hê nie en ek was nie opgewonde oor die idee van ‘n swangerskap nie. Dit maak nie saak wat jou situasie was nie, dit is ok om te sê dat jy ‘n miskraam gehad het. Dit is ok om dit ook vir jouself te hou. Maar dit gebeur veel meer as wat mense dink, want ons praat nie daaroor nie. 

Vandag is my hoop dat ons sal praat oor die Mufasa-woorde in ons lewe. En al begin joune nie met ‘n M nie, praat daaroor. Deel jou probleme en vrese en oorkom dit. En hou op om jammer te wees oor dit wat jou ‘n vrou maak. En goed wat jou as vrou teister.  Want as VROU, is jy vir God belangrik en as VROU moet ons mekaar ondersteun en liefhê.

119. Tissues en al!

download

Woensdag het ek gehuil. Nie histeries en dierlik nie. Die trane het net rustig by my wange afgerol. Ek kon nie my emosie pinpoint nie, maar ek kon dit ook nie stop nie.

Ek was moeg … fisies en emosioneel. Dit het vir my gevoel asof ek niks meer het om te gee nie. Ek was op.

Dit was die eerste dag van skool. Dit was rof.

Ek was hartseer oor die dood van ‘n inspirerende oud-skoolhoof. En dit het my vir die soveelste keer laat wonder of dit alles die moeite werd is.

Ek was hartseer dat ek nie vinnig by my sussie in Londen se hospitaalkamer kon instap en haar ‘n drukkie gee nie. Hartseer dat ek klein Mia (haar klein dogtertjie) eers gaan ontmoet as sy al kan loop en praat.

Ek was hartseer dat my seuntjie steeds huil as ek hom soggens by die skooltjie gaan aflaai alhoewel ek weet hy gelukkig is deur die dag. Hartseer dat hy vandag al twee jaar oud is en dat die tyd so vinnig verby gaan.

Ek was hartseer dat ek gister so moes jaag en multi-task om net deur die dag te kom, dat ek nie my volle aandag kon gee toe een van my gr. 12’s my vertel dat sy in die vakansie haar eie lewe probeer neem het nie.

Ek was hartseer dat my man so hard werk om in my fisiese behoeftes te voldoen en dat hy my mis op emosionele vlak. Dat dit hom laat voel asof ek hom nie waardeer nie alhoewel hy vir my so kosbaar is.

Ek was hartseer dat Lisa haar eerste dag van graad R so geniet het, dat sy so moeg was dat sy oor alles wou kerm en huil. Ek was hartseer dat ek haar eers 16:00 kon optel alhoewel sy my eintlik al 12:30 nodig gehad het.

Ek was hartseer dat ek nie vir Dian koek kon bak nie. Ek was hartseer dat hy met winkelkoekies skool toe moet gaan saam met maatjies wat hy nog nie eers ken nie.

Ek was hartseer, want ek kon niks hiervan “fix” nie en dat ek eers moet fokus op die nou en hier van ons lewe.

Vanoggend is weer beter en die dag begin weer oor, maar my boodskappie vir die dag is dat dit moeilik is. Dat dit soms suck om ‘n ma te wees. Dat dit rof en uitputtend en wild is.

Dat dit ok is om te huil. Dat dit ok is om frustreerd te word. Dat dit ok is om jou menslikheid te wys. Dat dit ok is om nie die antwoorde te hê nie. Dat dit heeltemal ok is om te voel wat jy voel al weet jy self nie wat jy voel nie.

Dat dit ok is om die sleg ook te deel en dat dit ok is om nie net altyd die glimlag-foto’s met almal te deel nie.

Jy is OK! Ek is OK! Ons kinders is OK! We’ve got this…tissues en al.

118. Hugo, Bel die Polisie!

downloadDaar is 3 mense in my lewe wat tans swanger is. Die een met haar eerste baba. Sy kom sit gereeld langs my by die werk en dan wil sy net ‘n drukkie hê of net haar kop op my skouer kom sit. Sy kom vra elke nou en dan of iets wat sy voel “normaal” is en soms soek sy na raad. Wat my die meeste pla is nie dat sy kla oor haar rug of haar seer lyf nie. Ook nie dat sy moeg is en oorweldig voel deur al die emosies waardeur sy gaan nie. Waaroor sy die meeste kla is ma’s. Jip..MAMMAS!

Gister lees ek dié post op ‘n baie groot en populêre mamma groep op Facebook: “Ek is tans swanger met my eerste kind. Ek wil graag weet watter blikmelk is die beste en wat is die verskil tussen verskillende blikke. Help asb.” Ek het gelag en vir my man gesê “watch this space, shame”, want ek kon sommer sien wat kom: “BORS is die beste…vermy alle blikmelk; Similac is die beste; Nee, nooit, Similac het my kind laat opgooi, gebruik liewer nan; Wat !? Nan? Nee…dit bevat te veel…” Die arme ma het ‘n doodnormale vraag gevra en 79 replies later, het sy haar post verwyder. Die “Help, asb” wat sy aan die einde van haar post geskryf het, het toe nie so mooi uitgedraai nie. Shame…rookie error, is wat ek eerste gedink het. Maar toe dink ek weer en toe is ek sommer kwaad.

Mammas is soms aaklig. Ek noem dit die Ma-polisie of MALISIE. Die malisie wil altyd voorsê wat ons dink reg is. Hulle wil altyd beheer neem oor sitasies wat ons nie eens raak nie. Hulle wil altyd beter weet, beter doen, beter wees.

Mens sou dink dat omdat ons, as mammas, self soveel kritiek ervaar het (en steeds doen) oor watter besluit jy ook al neem, dat ons ‘n klein bietjie begrip sal hê vir ander mammas. Dat ons met deernis en op ‘n mooi manier met ons woorde te werk sal gaan. Dat ons moontlik sal probeer om aan ander te doen, wat ons nie aan onsself gedoen wil hê nie.

Maar nee. Ons judge. Die heeltyd. Alles wat ander mammas doen. Ek dink so gereeld: Wat doen daai vrou? Hoe kan sy dit toelaat? Wat eet haar kinders? As sy maar net weet wat kan gebeur as…” En so raak ek sonder om eers iets te sê deel van die Malisie.

Vandag daag ek myself uit en ek daag elke liewe een van julle uit. STOP DIT! Kom ons ondersteun mekaar. Kom ons gee raad uit verhoudings met mekaar en nie op sosiale platforms nie. Kom ons help ASB en val mekaar nie oor alles aan nie. Kom ons raak die Mammahood waarna ons almal strewe. Kom ons probeer om mekaar se besluite te verstaan … al stem ons nie saam of al is dit nie soos jy dit sou dit nie.  Hugo, bel die polisie. Kom haal die MALISIE!

download

117. TGIF!

Dis VRYDAG en vandag is ek super dankbaar! Dit reën in die Kaap. En ook nie net ‘n bietjie reën nie … dit reën katte en honde en die paaie is verspoel en ek sit met sopnat hare hier voor die rekenaar.

Gisteraand was my man diens. Dit beteken dat hy by die werk oorslaap en moet rondtes doen. Gister was ook ‘n rowwe dag by die skool. Ons het ‘n inklusiewe werkswinkel gehad wat eers 18:30 klaargemaak het. Lisa was by ‘n maatjie en Dian se dagmoeder het ingestem om hom daar te hou. Toe ek so teen 19:00 met albei kinders by die huis stop kry ek ‘n boodskap van Lisa se skool wat sê hulle het vergeet om ons te laat weet dat dit Vrydag (vandag) boekkarakterdag is. Gelukkig het Lisa ‘n tas vol opdress klere van my sussie se 3 dogtertjies gekry so ek kan rustig wees en weet sy sal darem iets kan aantrek. Ons begin die kosmaakproses, voer die hele dieretuin en pak die bad-slaap-storie aan.

Nadat Lisa en Dian elkeen hulle eie storie wou lees. En nadat albei self hulle eie teddie wou gaan haal, is almal wonderbaarlik teen 20:22 in ons bed aan die slaap. Ek oorweeg om op te staan en die skottelgoed te gaan was, maar raak toe ook aan die slaap. Ek skrik net na 1:00 wakker met die blinding wat met ‘n helse klap deur die wind teen die venster gewaai word. Teen die einste venster wat slegs van buite toegemaak kan word. En toe stort die reën neer. Noag se ark reën. En die venster ruk oop en water stroom by die venster in.

Dian spring regop en sê “Pappa, Pappa, PAPPA!” Lisa word wakker en huil. Die honde blaf en die katte spring van die bed af. En vir ‘n oomblik wil ek ook huil en PAPPA skree. Want hoe op dees aarde gaan ek nou hierdie venster toe kry. Ek kort twee mense … een om van binne te trek en een om van buite te stoot. Nadat almal soort van weer bedaar het en Lisa kliphard vir Dian ‘n “slaap”-liedjie, wat sy self opmaak, sing (wat wonderbaarlik gepaard met my rugkrap werk), probeer ek uitfigure hoe op dees aarde ek die venster-situasie gered gaan kry.

Ek kry toe maar ‘n bol wol (ek was nie bereid om in die storm garage toe te hol vir ‘n tou nie) en span dit oor die kamer vanaf die vensterknip tot by die kamerdeurhandvatsel. Ek gooi ‘n handdoek op die vloer en hoop vir die beste.

Vanoggend net na 4:00 is Dian op en wakker en ons al 3 gaan lê op die bank om TV te kyk totdat die res van die wêreld ook wakker is. En nes ek dink ons gaan almal weer OK wees, wil die klank nie werk nie. Gelukkig het mamma iewers drama gedoen en werk my byklanke en opgemaakte stemme goed genoeg om albei kinders gelukkig te hou tot 6:00. Ek spring deur die stort, want ek kan nie vir 3 dae in ‘n ry dry shampoo nie. Dian steek elke 2 sekondes sy kop by die stortdeur in en glimlag met sy stout ogies vir my, maar ons oorleef die vinnige was-sessie.

Lisa weier om enige van die 100de rokkies (Gouelokkies, Raponsie, Cinderella, heks, en elke ander prinses waarvan ‘n dogtertjie net kan droom) aan te trek en wil boekkarakterdag as ‘n KAT invaar. ‘n KAT! UGH! Ek koop haar uiteindelik om met make-up en sy trek  een of ander pienk, naamlose prinsesrok aan. Nes ek in die reën kar toe hardloop met al die sakke en met Dian wat skree omdat hy dink ek los hom alleen in die huis, kom Lisa uit met ‘n pienk unicorn hoedjie en draakhandskoene by die prinsesrok.

En net daar lag ons … almal heeltemal histeries. Lisa lag omdat ek lag. Dian lag omdat sussie lag. En ons lag en lag en lag. En laai almal in en ry giggelend skool toe. DANKIE VADER DIS VRYDAG!poster,840x830,f8f8f8-pad,750x1000,f8f8f8.u1