110. Kinders verstaan nie sperdatums nie

6133f0a67b4645b5b01ee391544d070b

Soms  is ek verskriklik dankbaar dat ek nie kameras in my huis het nie. Verlede week was rof. Ek het ‘n belangrike vakvergadering gehad, ek het my gr. 12’s op ‘n fliekuitstappie geneem, ek het ‘n demonstrasie gehad vir ‘n nuwe Afrikaanse aanlyn-studiegids, ek het ‘n baie groot deadline in my persoonlike lewe gehad waarvan ek julle nog later sal vertel, ek het ‘n familie se foto’s geneem en ons punte moes in wees.

Ek het onsagtelik baie werk gehad en my man was die aand diens.  Ek het nog 2 pakke opstelle gehad om daardie aand te merk, want die volgende middag was netbalproewe.  Maar Dian wou net nie sonder my slaap nie. Ek probeer hom van my bors afkry, en hy drink glad nie meer enige borsmelk deur die dag nie, maar saans is hy nog baie moeilik daarsonder.

Ek het vir 45 minute met hom op my skouer rondgestap en hy was so uit soos ‘n kers. Dit als terwyl ek vir Lisa ‘n broodjie maak, want sy is skielik  vreeslik honger. En terwyl ek die honde voer en terwyl ek my eie pajama broek met een hand aantrek. Nadat ons vir Lisa ‘n storie gelees het (ja met slapende Dian op my skouer) en sy in die bed was, het ek hom in sy kot neergelê. Nes ek my rooi pen optel, hoor ek  hoe hy weer begin huil. UGH…regtig!?

So is ek op en af vir omtrent 2 ure.  Merk een opstel, en dan is hy weer wakker. Uiteindelik gee ek op en besluit om maar met hom in ons bed te gaan lê.  Na hy weer rustig is, staan ek op en sluip na die leefvertrek om verder te merk. En sowaar…een opstel later en hy huil alweer.

Ek is toe maar met opstelle en al kamer toe. Met ‘n koplig op my kop en ‘n kind wat aan my nipple hang, sit-lê ek toe maar en merk. Teen 2:00 skrik ek wakker van Lisa wat huil. Ek moes iewers aan die slaap geraak het.  Ek, koplig steeds aan en boob steeds uit, spring op om haar te gaan haal.

Terug in die bed met Lisa ook tussen ons, lees ek maar weer die opstel van die kind wat my aan die slaap gemaak het. Ek kon net een pak so stuk-stuk en chaoties gemerk kry. Heeltyd bid ek dat God net moet intree, dat hy net vir my 2 ekstra ure in my dag moet gee sodat ek die ander pak gemerk kan kry.

Die volgende oggend na 3 koppies koffie en ‘n ekstra laag make-up onder die oë, begin  die wolke toetrek. Teen 14:00 sak die eerste reëntjie uit. My hart het vinniger begin klop, want as dit teen 15:00 nog reën word netbalproewe gekanselleer. En sowaar, dit reën net harder en harder en daar kry ek my 2 ekstra ure en my punte is betyds in.

Sommige sê dis dalk net geluk, dalk net toevallig, maar wat as dit dalk, net dalk ‘n ongelooflike genadiglike God is wat gebede beantwoord. En dalk beantwoord hy eintlik net die reëngebede van die miljoene mense wat vir reën bid omdat dit droog is. Maar op hierdie spesifieke tyd en plek, het hy my gebed verhoor.

Advertisements

109. Die swart kat

images (1)

Twee weke gelede het ek my kar geskraap. Ek het die taxi sien draai en ek moes binne ‘n sekonde ‘n besluit maak. Ek het LEWE gekies en met dié moes ek uitswaai om die taxi teen my deur te mis. Ek skraap toe my kar se hele linkerkant teen ‘n ou verkrokte Corsatjie wat salig by die stopstraat staan en wag het vir dinge om te gebeur.

Na saaknommers en versekering uitsorteer is, is ek vanoggend Auto Magic toe om my kar se Extreme make over (body edition) te begin. Dit is 25 minute van my huis af, maar gelukkig het hulle ‘n drywer wat my sal aflaai. Ek was 8:00 daar en hulle sê toe dat ek net ‘n oomblik moet wag, want daar is nog ‘n vrou wat van ons kant af kom. Dan laai hulle ons sommer so saam af.

Ek kyk rustig deur ‘n Country Living tydskrif en droom van ‘n stresvrye lewe op die groot stoep van ‘n Karoo-plaashuis toe die vrou by die deur instap. Ek herken haar dadelik. Sy is die Goth (vol tattoo’s, piercings in haar gesig, swart klere en lang swart hare) wat elke aand met haar honde verby my huis stap. Ek ken ook haar naam (Nerine)  want sy is baie aktief in gesprekke op ons area se watsapp groepie. Ek hou van haar, sonder dat ek haar ken, want haar woorde en manier wat sy kommunikeer pas vir my glad nie by haar uiterlike voorkoms nie. Daar is ‘n sagtheid en ‘n ongelooflike mooi hart wat skuil agter die donker gegrimeerde oë.

Toe sy opkyk sien ek sy is histeries. Sy huil onbeheers en kom sit op die bank langs my. Die mamma in my wil onmiddellik iets doen of sê en toe ek haar vra of sy ok is, skiet haar trane letterlik tot oor my skouer. Ek het my hand op haar arm gesit en maar net getroos.

Uiteindelik kom sy soort van tot bedaring. Haar kat wat 2 dae gelede spoorloos verdwyn het, is opgespoor. Maar ongelukkig nie waar sy dit verwag het nie. Terwyl hulle om haar kar loop om die vorms in te vul, sien die man iets onder die bakwerk uithang. Toe hulle nader kyk, is dit die stert van haar kat…nie meer lewend nie, wat seker daar ingekruip het en nie weer kon uit nie.

My hart breek vir haar en ek het soveel simpatie in my hart, maar hoe nou? Ek vra of ek kan help en of sy wil hê ek moet die kat gaan kry. Weereens ruk sy soos sy huil en ek maak ‘n kopknik tussen die huilende bewegings uit. Ek kyk rond vir iemand om te help, maar die hoogswanger ontvangsdame en 4 ander mense staan in uiterste hoeke van die vertrek en kyk met pieringoë na hierdie chaotiese situasie. Ek gaan toe tot by die kar, waar die twee mans my help om die kat in ‘n swart sak te laai. Ek kry toe maar ‘n boksie en nou staan ek met die onbekende-bekende vrou se dooie kat in ‘n boks sonder ‘n plan.

Die drywer laai ons uiteindelik op en ons twee (ek kleurvol in pers geklee en met ‘n huppel in my stap) en sy (pikswart, donker en depressief) klim met die dooie kat in die boks agter in die kar. Ek prober troos, maar my woorde raak na so 10 minute op en skielik kan ek myself nie help nie en bars ek uit van die lag. Hier sit ons…twee vreemdelinge wat eintlik net ‘n straat uitmekaar woon in die agterste sitplek van ‘n vreemde man, met ‘n dooie kat op my skoot en probeer sin maak van die lewe.

Terwyl sy na my kyk, begin sy ook giggel en die arme man saam met wie ons ry weet nie lekker wat kom of gaan nie, en hy fokus maar op die pad alhoewel sy oë elke paar sekondes in die spieëltjie kyk wat aangaan. En daar, sonder dat ons ooit seker sou ontmoet en sonder dat ons enigsins iets in gemeen het, maak ek ‘n vriendin. ‘n Donker vriendin met ‘n swaar hart omdat haar geliefde katjie van 16 jaar in ‘n boks op ‘n vreemde gegiggelende vrou se skoot lê terwyl die reën aanhoudend teen die venster slaan.

 

 

 

108. Die vrou in die stoel langs my

vintage secretaries (31)

Soms in die wêreld ontmoet mens mense wat jou inspireer. Soms is dit bekendes, soms iemand doodgewoon en soms is dit die vrou wat elke dag langs jou sit in die personeelkamer.

Vir die van julle wat nog nooit in ‘n personeelkamer ingestap het nie sal ek eers moet verduidelik hoe dinge werk. Jou stoel is jou stoel…soos in FOR LIFE. Niemand skuif ooit nie en wanneer jy per ongeluk of vir ‘n vinnige oomblik op iemand anders se stoel sit, kry jy die “look of death”. Dus is die stoel wat jy op dag een kies, redelik belangrik, en soms redelik beperk as daar nie baie nuwe kollegas is nie.

Ek is op dag een geplaas in die stoel aan die einde van die ry waar ek steeds vandag sit. Ek onthou hoe ek gekyk het na die vrou in die stoel langs myne. Sy was Engels, sy gee kuns en het soos ‘n lekker mens gelyk, maar ek was ietwat versigtig. Dit het my twee dae gevat om presies te weet hoekom ek langs haar moes sit. Sy laat my daagliks lag en elke oggend sê sy, sonder om dit te besef, presies die regte ding wat ek op daardie oomblik moet hoor.

Sy het twee kinders en sy het presies dieselfde “parenting”-styl as ek. Sy is onsagtelik lief vir haar kinders en sal hard vir hulle baklei, maar sy laat hulle ook toe om foute te maak en seer te kry.  Wanneer ek skuldig voel omdat ek my snotneuskind by die skool moet aflaai om te kom werk, het sy altyd ‘n storie van iets wat haar twee seuns aangevang het wat my laat voel dat ons ok is. Sy deel met ‘n oop hart. Sy is “normaal” en opreg. Haar kinders breek tande, arms en val uit ‘n boom uit.

Sy inspireer my daagliks sonder om my te probeer inspireer. As gevolg van haar tel ek soms my kop op voor ek by die deur instap, want sy doen dit daagliks. Dis sy wat my laat lag wanneer die trane net agter my glimlag wegkruip. Sy wat my inspireer om die balans tussen werk en huis te kan handhaaf. Dis haar gelyke omgee en liefde vir haar skool- en huiskinders wat my ‘n beter ma en onderwyser maak.

Vandag is ek dankbaar vir hierdie ongelooflike vrou, maar ook vir al die mede werkende mammas wat om my is. Hulle verstaan net. Hulle gee om oor jou en jou kinders. Hulle gee die regte raad. Hulle is daar vir ‘n drukkie of soms ‘n klap om jou reg te ruk. Hulle laat jou lag wanneer hulle jou ‘n erger storie vertel om jou redelike erge storie te laat beter voel. Hulle is al deur tande kry, potty training, bednatmaak, skool toe gaan en al die ander mylpale waardeur ons nog moet gaan. En hulle staan nog. Mag ek ook eendag SO ‘n mamma wees. Een wat die jonger, dommer en groener mammas laat beter voel. DANKIE vir my mammahood!

107. ‘n Dip in die diepkant

download

Ek voel al vir so 2 weke bietjie oorweldig. Oorweldig deur werk, deur die misdaad en stand van sake in ons land, deur die hartseer en pyn wat soveel kinders in my klas mee loop, deur familie en deur al die “wees” wat van ons verwag word: ma wees, eggenoot wees, onderwyser wees, vrou wees, vriend wees en Christen wees. Dit voel asof die hele wêreld ‘n bietjie donker en swaar is asof ek per ongeluk in die diepkant van die swembad geval het toe ek eintlik net my tone wou natmaak.

My vriende tel op dat ek nie lekker is nie, my man voel hoe ek kortaf en hard is, my ma sê ek is stil en my kollegas sien die frons op my voorkop raak. Vir iemand wat met hulle hele hart en nog ‘n dagboek vol emosies op my mou rondloop, is dit ook moeilik om weg te steek as alles in my hart nie honkiedorie is nie.

Ek het vir dae lank probeer dink wat presies my so depressief maak, want dit voel werklik asof ek net een oggend moeg en depressief opgestaan het. En ek gebruik die woord depressief baie versigtig hier, want ek het hartsmense in my lewe wat werklik depressie het en ek wil glad nie voorgee dat die klein dip wat ek nou vat enigsins dieselfde is as die daaglikse stryd waardeur hulle gaan nie.

Vir ons almal is die lewe mos maar ‘n rollercoaster ride: ‘n bietjie op, ‘n bietjie af en ‘n bietjie vervelig in die middel.  Vir my is die lewe oor die algemeen ‘n bietjie op en baie vervelig en maar bittermin af. So ek weet nie altyd lekker hoe om te wees as ek skielik af voel nie. Ek weet net ek lag nie so baie nie, ek staan moeiliker soggens op, ek het minder geduld en my filter wanneer ek praat verdwyn skielik.

Gisteraand het ek besluit die dip moet nou end kry, want ek kan mos nie so funksioneer nie. Iewers moet ek tog net weer swem en opkom vir asem. En vanoggend lees ek 2 goed (albei terwyl ek net vinnig ‘n ruskansie vat tussen pakke merkwerk)

  1. ‘n Brief van ‘n ma van ‘n mooi dogtertjie 2 jaar na haar man selfmoord gepleeg het. Dit gaan uit na mense wat voel hulle kan nie meer nie en dat die lewe beter is sonder hulle.

Dit vang my, want die bietjie donker in my is net ‘n druppeltjie teen wat iemand moet voel voordat hulle selfmoord pleeg. Dit ruk my, want mense sien so maklik die negatiewe goed raak en mis die honderde posititiewe wat verbygaan. Dit maak my hartseer, want daar is nog soveel stigma wanneer dit kom by sielkundige toestande en dat soveel mense nooit hulp kry nie en dan dieper en dieper gaan.

  1. ‘n Koerantberig oor “Sunrise”, ‘n pasgebore babatjie wat gister in ‘n blou plastieksak net-net lewendig gevind is by Sunrise Beach in Muizenberg.

Dit vang my meer, want wat het hierdie outjie verdien om weggegooi te word en om nie eens ‘n kans gegun te word nie. Dit ruk my meer, want hoeveel erger moes die lewe van sy ma wees om tot op daardie donker plek te kom.  Dit maak my meer hartseer, want hier sit ek met ‘n werk, met ‘n familie, met ‘n man, met vriende en met ‘n ongelooflike genadiglike en liefdevolle God en kry myself jammer.

En net so, 2 stukkies leesstof en ‘n pak vol perspektief later, en ek haal weer asem. Ek swem lengtes tot by die trappies van die swembad en ek klim uit met ‘n heel hart. ‘n Warm, dankbare, ligte hart.

 

 

 

106. Wanneer die tyd met jou weghol

images.jpg

Toe my beste vriendin se derde kind gebore is en ek haar vra hoe dit voel om DRIE kinders te hê, was haar antwoord: “Dis nie veel anders as 1 kind nie, behalwe vir die feit dat jou tyd minder is.” Ek onthou hoe ek nie presies verstaan het wat sy bedoel nie, maar dat ek ge”ja” en “agh” het om te lyk asof ek weet waarvan sy praat.

Na hierdie vakansie verstaan ek HEELTEMAL wat sy bedoel het. Met een kind, kon ek nog iets doen terwyl sy haar middagslapie vat. Ek kon nog maklik na ‘n speelplekkie gaan en terwyl sy speel, kon ek in vrede ‘n stuk koek of ‘n bederfdingetjie eet. Ek kon haar by ‘n maatjie gaan aflaai vir ‘n uur se stilte waarin ek gou die huis kon regkry of my hare kon laat sny.

Met twee is dit ‘n hele ander ballgame. Wanneer die een slaap, is die ander een wakker. Wanneer die een speel, wil die ander een drink. Wanneer die een wil eet, wil die ander een slaap. En om TWEE kinders by ‘n maatjie te gaan aflaai is bietjie te veel gevra veral as die een nog nie eers 1 jaar oud is nie.

Om na ‘n restaurant te gaan is ook wild. Nes jy dink jy en AL jou sakke is gemaklik in Spur se semi-sirkel bankie, wil die ouer een gaan piepie. Voor die hele Drosdebakel kon sy gou self gaan, want almal by die local Spur ken jou al, maar nou moet mamma liefs oral saamgaan. Maar jy kan mos ook nie jou baba en sakke net so los nie en jy kyk rond na ‘n ander simpatieke ma (mens ken hulle uit aan die donkerkringe onder die oë en ‘n gevlekte wit t-shirt) wat gou ‘n ogie oor jou sakke sal hou terwyl jy en baba en kleuter gou hol om die toilet betyds te maak. Terwyl jy by die toilet is, hou jy jou asem op dat die simpatieke ma asb. net nie ‘n front is vir ‘n sindikaat wat eintlik jou handsak steel en weghol met jou karsleutel nie. Terug by die tafel en jou sak is nog daar, kan jy weer asem haal en jou vertroue in die mensdom is herstel. Die waiter (wat obviously nog nie kinders het nie) hang soos ‘n lui vlieg om ‘n afvalpot rond en wag dat jy jou kroos net onder beheer kan kry en jou bestelling kan plaas. Dan…nes jou stuk koek en koffie kom, huil jou ouer kind omdat die seuntjie in die speelplekkie haar ballon gevat het en terwyl jy dit probeer uitsorteer, is jou baba besig om ‘n stuk koek wat hy uit jou bord gegryp het in sy mond te druk en keer jy sy hand net betyds voordat dit die koffie ook bykom. Vinnig besef jy dat tuisbly dalk net makliker gaan wees in die vakansie, want daar is een van jou en 2 van hulle (vader alleen weet hoe doen mens dit met 3, 4, 5 of selfs 6).

Die volgende dag probeer jy die “huis”-ding. Teen 8:00 is jy al reg vir ‘n middagslapie, want almal is al van 5:30 af op en wakker. Teen 10:00 het jy al puzzles gebou, ingekleur, tummy time met die baba gedoen, parkie toe gestap, Paw Patrol 3 keer gekyk, trampoline gespring, modderkoekies gebak, ontbyt gemaak en 2 stelle klere aangetrek. As jy om jou kyk lyk dit asof daar ‘n wilde Amerikaanse orkaan of dalk ‘n Spaanse bul deur jou huis is, want orals lê speelgoed, komberse, halfgekoude Marie beskuitjies, ‘n pap stuk mango en ‘n nappie wat iewers uit jou hande moes val op pad drom toe. Weereens wonder jy hoe ander ma’s gerus kry tydens ‘n vakansie waarvoor jy regtig hard gewerk het.

Wanneer manlief by die huis kom en kommentaar lewer oor hoe “lekker” jy vakansie hou en hoe “gelukkig” onderwysers darem is om so baie vakansie te kry wonder jy of jy jou kinders saam tronk toe sal moet vat as jy jou man se tee vergiftig.

Maar dan, net voordat jy dink jy gaan nooit rus nie en dat jou emmertjie nooit gaan volraak vir ‘n bitter besige 4de kwartaal nie, klim jou dogtertjie onder jou arm in en sê: “Ek is lief vir jou, Mamma” of jou seuntjie glimlag met sy 4 en ‘n halwe tandjies vir jou en lag sommer net omdat die lewe lekker is. En dan…op daardie oomblik hou die wêreld op met draai. Net lank genoeg om jou hart weer vol te maak. En jy besef dat elke dag saam met jou kinders eintlik gevier moet word en dat elke sekonde se malheid nie vir altyd gaan hou nie. En dan…vir ‘n oomblik…’n ongelooflike mooi oomblik…staan die tyd stil.

download

105. Uit die hart van ‘n kak ma.

images (1)

Baie belangrike pre-lees vir hierdie post: Hierdie is nie ‘n “simpatie vra, kry my jammer, gee vir my komplimente om beter te voel” – post nie…maar ‘n “real” post wat dalk vir nog ‘n “kak”-ma iewers kan laat beter voel.

As werkende ma, voel ek baie soos ‘n supervrou. Een wat op een of ander manier dwarsdeur die nag borsvoed, want Diantjie wil niks van die bottel deur die dag weet nie en dan wil hy heelnag aan sy tietie vashou…soos in DIE HELE NAG. Een wat 5:30 sakke in die kombuis pak en kosblikkies vol lekker goedjies (met liefde, want ek het iewers gelees as jy nie met liefde kosmaak nie, gee dit glo maagpyn) inpak. Lekker goedjies wat iewers in die mal week gekoop moes word, want anders as wat meeste pappas glo, verskyn hulle nie net in die kas nie.

‘n Ma wat tussen periodes gou Google hoe om oulike koekies vir bakkerman te maak, of watter medisyne vir watter kwaal werk en dan na werk soos Catwoman in die winkel inhol om die regte medisyne, koekiebakgoed (en die kos wat jy vir aandete gaan maak) te koop. Een wat tydens pouse in ‘n koue kantoor sit en melk uitpomp terwyl sy dink aan die volgende periode se toets wat nog in die kluis lê.  Dit alles (en nog meer) terwyl jy ook beplan wat jou kinders by die skool moet doen, terwyl jy merk, terwyl jy vergaderings hou en bywoon, terwyl jy buitemuurs doen, terwyl jy eksamenvraestelle opstel, uitdruk, kram en tel, terwyl jy eposse lees en stuur, terwyl jy, soos net ‘n supervrou kan, al die balle bo jou kop juggle.

Maar vandag voel ek soos ‘n KAK ma. En Ja, ek weet ek kan seker liewer die woord “slegte” gebruik, want kak is ‘n vloekwoord en baie kras vir ‘n ma om hardop te gebruik. Maar dis hoe ek voel… KAK.

Vanoggend het een van my kollegas bedank, want sy voel sy kan nie ‘n ma én ‘n onderwyser wees nie. En net daar…val al die balle op die grond. Niks het gebeur nie, niemand het seergekry nie, maar die hoof wat dit vanoggend in die personeelkamer aankondig, was al wat nodig was om die kakkerige kak gevoel in my hart te sit. Dieselfde kak gevoel wat ek al soveel keer gevoel het, wanneer iemand hulle kinders/gesin bo hulle werk verkies.

En net so kruip al die jare se skuldgevoelens in. Is ek dan ‘n slegte ma? Of eerder dalk ‘n slegte onderwyser?  Is dit moontlik om albei te kan doen of is dit ‘n illusie wat ek vir myself skep om nie die hele tyd sleg te voel daaroor nie. Elke dag wanneer jy jou siek kind moet aflaai omdat jou matrieks nog twee gedigte moet doen. Elke keer wat jy jou kinders in ‘n pram druk en saamsleep na ‘n dag by interskole. Elke keer wat jy kortaf en moeg is terwyl hulle eintlik net jou liefde en aandag wil hê. Elke keer wat jy skool/werk bo hulle kies. En dis die skuldgevoelens wat die kak bring.

Want dis net dan wanneer jy kak voel. Al die ander kere voel jy eintlik wonderlik. Jy geniet jou werk. Jy voel jy dra by tot die samelewing. Die “Dankie, Juffrou” maak jou hart warm. Die feit dat jou kinders gelukkig by die skool is en as hulle die oulike kunswerkies vir jou wys, is lekker. Die tye weg van die huis, maak jou weer reg vir die tye by die huis en oor die algemeen voel jy soos die supervrou wat jy eintlik is.

Dit alles neem nie weg van die kakgevoel in jou hart wanneer iemand anders ‘n ander pad as jy kies nie, want die wêreld verwag steeds van mammas om superma’s te wees al werk hulle. So vandag is die wêreld steeds ‘n kak plek waar mammas almal met mekaar vergelyk word. ‘n Plek vol skuldgevoelens en ‘n plek waar almal met almal in alles moet kompeteer. Gelukkig het ek die kak nou uit my sisteem geskryf en voel ek nou eers weer ok. As jy ook vandag kak voel, hoop ek jy sien die SUPERma/mens/vrou/onnie wat jy is, raak. Want maak nie saak of jy werk of nie werk nie… jy is ‘n allerdaagse SUPERHERO!

images

104. Glue-guns en guillotines

40504555_10161220536430179_599256424370929664_nDaar is baie goed in hierdie wêreld wat my bang maak, maar net 2 goed wat regte egte vrese is. 1. ‘n Guillotine en 2. ‘n Glue gun. As onderwyser sou jy dalk dink dat hierdie twee items is wat jy daagliks of ten minste weekliks nodig het, maar NEE…nie ek nie. Ek knip liewers 500 papiertjies met ‘n skêr as om dit met daardie swaardlem te sny en in die proses moontlik my vingers te verloor. En die idee van vuurwarm gom op my vingers krap my diepste binneste om. Die ding met vrese is dat dit gewoonlik heeltemal oordryf is en dat mens nie werklik in gevaar is nie. WEL, ek ken 2 mense wat al vingers verloor het en 1 wat permanente brandletsels op hulle hande het en almal van hulle is geleerde, slim mense. Dus voel ek dat my vrese  heeltemal regverdig kan word.

Dié week was ‘n wilde week. Een waarin ek meer as een keer gewonder het of dit regtig so erg is om tydens werksure te drink. En soos alles maar gaan, is hierdie ‘n week wat reeds vol is, maar waar daar elke dag nog iets op die ellelange to-do lysie bykom.

Ek weet nou al vir meer as ‘n maand dat Lisa vandag ‘n hoed moet hê vir Lentedag. Dit moet uit herwinbare materiaal gemaak wees en dit moet “Lente” skree. Aangesien sy ‘n volle VIER jaar oud is, het ek aangeneem dat die verwagting vir dié hoed redelik klein is, en dat ek Donderdagaand gou vinnig ‘n papboks op ‘n skoenboks met ‘n botteldoppie of twee kan vas-tape en siedaar…Lentedaghoed klaar.

Maar, Nee! Ons lewe mos deesdae op Planeet Pinterest.

Teen Saterdagaand kom die eerste Watsapp foto op die mammasgroepie deur. En teen Sondag blyk dit asof almal klaar is met hulle mini picasso masterpieces. My keel begin toetrek en my hart begin spring, want dit wil voorkom asof ek nie net my kind met die beplande pap-skoen-botteldopboks sal kan skooltoe stuur nie. Ongelukkig pla sulke goed my nog en ek wil tog net nie hê my kind moet die één wees wat uitstaan as die “ag shame…kyk, haar ma het seker nie voorgestaan toe kreatiwiteit uitgedeel is nie”- kind nie.

Google kom gelukkig tot my redding en ek sien miljoene foto’s van skeppingswerke wat almal  as matriekkunswerke kon A’s kry. Een probleem…hulle almal lyk asof dit jare gevat het en almal lyk asof hulle met ‘n glue gun bymekaargesit moet word. My keel trek weer toe, want wat nou?!

Ek kry gelukkig ‘n veel eenvoudiger plan en maak toe sommer papierblomme uit ‘n ou tydskrif en ‘n stapler. Ek krap deur die deurskynende recyclingsak net voordat die vullistrok kom en al wat ek kry is bierbottels, wynbottels, ‘n leë boks wyn en 1 leë eierdosie (dit spreek eintlik woorddele van my week :)). Ek dink dat die eierdosie dan seker maar al ding is wat ons kan gebruik, want ek wil nou net nie hê dat my dogtertjie die “ag shame…kyk, haar ma drink baie én is nie kreatief nie” – kind moet wees nie.

En so verf Lisa ‘n paar eierdoosblommetjies en siedaar, nou net vir die plak. My plan van wit houtlym werk nie, en al wat oorbly is die glue gun opsie. My “Glue Gun Guru”/ supervriendin kom tot my redding en ons (maar meer sy) maak ‘n Next Level hoed wat die koppe letterlik laat draai. Uit haar kas verskyn ‘n pers stuk papier en binne sekondes is daar drie perfekte skoenlappers. Alles word geplak terwyl sy met haar glue gun werk asof dit ‘n towerstaf is. Ek het een blommetjie probeer plak en sowaar, daar brand dit my. Glad nie erg nie, maar net genoeg om te weet dat glue guns en guillotines nie my ding is nie en dat ek hierdie goed liewer vir die guru’s moet los.