102. “Mammas verjaar nie”

 

images

Daar is baie goed waarop ek voorbereid was toe ek ‘n ma geword het. Ek het geweet ek gaan 100 000 nappies moet omruil. Ek het geweet ek gaan nie sommer weer ‘n aand deurslaap nie. Ek het geweet ek en my man gaan nie meer net “ons” wees nie en ek het geweet ons gaan baie aanpassings moet maak. Maar daar is ‘n paar goed wat niemand my gesê het nie.

  1. Mammas mag nie siek word nie. Want wanneer jy siek voel, is daar altyd iemand anders in die huis (gewoonlik ‘n kind, maar soms ook jou man) wat “sieker” as jy is. Dus is daar nie ruskans vir jou nie, want die siek kind wil gewoonlik net by mamma wees. So as jy moontlik siek raak, moet jy maar net aangaan en jou pos as supervrou inneem. Ook het niemand my voorberei op die feit die borsvoedende mammas omtrent net panados en saline neussproei mag gebruik, waar die “sieker” pappa natuurlik kan voortgaan met med-lemon, corenza, sinutab ens.
  2. Mammas gaan nooit alleen winkel toe nie. Die oudergewoonte “vinnige” stop by die winkel op pad huis toe, raak nou ‘n “kom ons haal die karstoeltjie uit en sit dit in die pram wat vol nappies, kos en speelgoed moet wees en ons baklei met ‘n hardkoppige 4 jarige omdat sy nie jou hand wil vashou in die besige parkeerarea nie” stop. Pappas kan maklik na werk gou by die kafee inhardloop, maar nee…mammas nie. 🙂 Want wanneer jy sonder jou kinders by die winkel inhol voordat jy hulle na werk gaan optel, loop jy in elke liewe mens raak en almal vra met verwyte in hulle oë waar jou kinders is. Dan voel jy soos die slegste ma op aarde wat durf om nog eers winkel toe ook te gaan na werk terwyl jy jou kinders vir daai ekstra halfuur by die skool los.
  3. Mammas verjaar nie. Vrydag vra Lisa my wat ons die naweek doen. Toe ek antwoord dat ek Saterdag verjaar toe sê sy doodernstig: “Mammas verjaar nie. Net dogtertjies en seuntjies verjaar.” En dit is so waar. Wanneer dit enige iemand anders in die huis se verjaarsdag is, word die koek en partytjie weke voor die tyd uitgesorteer, maar mamma verjaar mos nie. Ons raak net ouer en kry meer plooie en gryser hare. Ons lyk net moeër en raak voor 20h00 aan die slaap. En alhoewel manlief probeer om te help en jou dag spesiaal te maak, moet mamma steeds mamma wees en seker maak die huis val nie om nie.

Daar is nog ‘n hele paar goedjies waaraan ek kan dink, maar aangesien ek nou siek is en die naweek verjaar het en gister moes winkel toe gaan, is hierdie 3’tjies wat ek vandag met julle wil deel. Maar bly hoop: Want daar is ‘n silwer randjie om elke donker wolk. Eendag (nie ver van nou af nie) is almal weer gesond. En is die kinders al weer uit die huis is. En hou ons weer groot partytjies op verjaarsdae.

Maar vir nou…vir vandag… is die wolk ‘n bietjie donker. En dis ok. Want vir vandag is ek steeds ‘n mamma…iets wat baie mense wens om te wees.

Advertisements

101. My eie VET baba

Toe ek met Lisatjie in die hospitaal was, het ek een middag Wimpy toe gegaan en oral om my was mammas met VET babas. Babas met rekkies om hulle enkels en gewrigte, vetwalle wat oral uitrol en wange wat mens net wil soen. Ek was daardie dag so hartseer en ek onthou dit nog soos gister. Ek wonder steeds wat daardie arme karwag moes dink wat my tydens hierdie histeriese ontploffing gesien het. Hier is die post wat ek destyds daaroor geskryf het. 17. Vet babas in Wimpy 

Terwyl Dian in my maag was, het ek baie gewonder of hy ook klein gaan wees. Ons was so voorbereid om weer ‘n prem baba te hê dat ek nooit eers gedink het dat ek ‘n vet baba gaan hê nie. Dian is gebore op 3.54kg. ‘n Redelike “normale” gewig. Hy was gesond en maklik. Ons is na 2 dae in die hospitaal huis toe en van daar af het Dian sonder enige ernstige gebede gegroei. Vir ‘n nie-prem ma is dit heeltemal normaal. Maar as jy ure lank op jou knieë deurgebring het en daagliks (vir maande) elke gram wat jou babatjie optel vier, is dit nogal iets spesiaal. Iets so vanselfsprekend wat my hart weer ‘n keer opreg dankbaar gemaak het. Hy het nie gewig afgegooi nie en het goed en redelik baie gedrink. Hy was/is verslaaf aan my borste en glimlag met trots as hy hulle weer na ‘n dag by die werk kan vashou. Klein boob-monstertjie 🙂

 

20180502_165124

 

In my wildste drome het ek nie gedink my kind sal eendag vet wees nie. En ek het nooit gedink dat ‘n vet kind iets is wat my hart so warm sal maak nie. Maar God ken my hart…veel beter as ek self. En hier sit ek vandag met my eie vet baba. Met wangetjies wat ek net heeldag wil opvreet. Met vet voue wat ek moet wegskuif om orals skoon te maak. Met aangeskroefte handjies en voete. My eie klein vettie boem boem!

Hy weeg 9kg op 6 maande. Lisa was op 6 maande net oor die 3kg. Dian dra nou klere waarin Lisa al geloop het. Met Lisa was my hart ook uitgedun en maer. Ek was moeg en geestelik uitgehonger, maar hierdie vriendelike outjie het my hart weer vet en rond gemaak. Ek voel asof God my hart weer versadig gemaak het en dit laat my ongelooflik geseënd voel. Met Lisa het mense in die winkels na ons gestaar en almal het gepraat oor hierdie piepklein lyfie. Nou staar mense ook, maar almal praat dié keer oor hierdie oulike ronde wangetjies.

Ek kyk gereeld na ander mense in die winkel as ek met hom uitgaan en soms vang my oog die ma in die hoek met die pienk milkshake wat nie met ‘n glimlag na hierdie vettie kyk nie. Dan bid ek vir haar. Vir in geval sy dalk nooit kinders kan kry nie. Of vir in geval sy dalk onlangs ‘n babatjie verloor het. Ek bid vir haar wat dalk ver weg van haar kinders is as gevolg van die lewe se omstandighede. Vir in geval sy dalk ‘n kind aan die dood moes afstaan. En ek bid veral dat haar prem babatjie wat in die hospitaal is, vinnig sal groei en sterk en oulik sal raak.

20180723_170041

 

100. HONDERD

Vir die afgelope paar weke brand ek om te skryf. Soveel het gebeur wat my aangeraak het, kwaad gemaak het, inspireer het of wat sommer net snaaks was. Ek kon myself nie by skryf uitkry nie, want ek weet dat die volgende blogpost nommer 100 gaan wees. Dit voel asof my 100ste post miskien meer as net ‘n gewone ou staaltjie moet wees en so stel ek die skryf van hierdie mylpaal post uit en weer uit. Wel, genoeg is genoeg…hier is dit.

H-O-N-D-E-R-D! Wie sou kon dink toe ek drie jaar gelede begin skryf het, dat ek nou by nommer 100 sou uitkom. 100 is ‘n EEU. Dit is ook hoe oud Nelson Mandela gister sou wees. En snaaks ook hoe oud Vishoek, my tuisdorpie, die jaar is. Dit is asof 100 my volg, want nes ek vanoggend (weereens) dink waaroor ek vir my 100ste post kan skryf, tel ek ‘n R100 op. En bloot dit het my inspireer:

1. Nelson Mandela. ‘n Man wat kon lei deur sy voorbeeld. Iemand wat verhoudings hoër as mag, posisie of faam geag het. Iemand wat moeite gedoen het om mense te leer ken en wat werklik omgegee het. ‘n Inspirasie figuur wat soveel mooi in die land reggekry het en wat in vrede en vergifnis geglo het. En vandag wonder ek hoe cool dit sou wees as hy kon “blog” vanuit die hemel, want sjoe…ek sou uitsien na elke post wat hy sou skryf.

2. Vishoek. ‘n Klein vissersdorpie vol geskiedenis. Hippy valley soos baie die area noem. ‘n Plek waar mense nog belangrik is en nie net hulle besittings nie. Waar familie eerste kom en waar mens nog kaalvoet kan loop sonder om kommin te wees. ‘n Vakansiedorpie waar mense elke dag bly en werk. ‘n Mooi dorp met mooi mense.

3. R100. Ek het gister met my laaste geld waferkoekies en smarties gekoop, want dit was Lisa se bakkermanbeurt by die skool. En vanoggend wonder ek waarmee ek vanmiddag gaan kos koop. Ek kry weer die naweek geld, maar ek het nie nou geld om iets te koop om vanaand te eet nie. En net daar op die grond voor my met niemand in sig nie, lê die R100. Asof dit uit die hemel kom. Dankie Here.

Vandag is ek dankbaar vir 100. Want oral om ons is inspirasie. Soms groot en soms in die klein goedjies wat gebeur. Ek het nie oorspronklik die blog geskryf om te inspireer nie, maar bloot om Lisa se storie te vertel. Voor my oë het dit gegroei vanaf ‘n wurmpie en is nou die mooiste skoenlapper. Ek sien uit om te blog en die kleinste goedjies wil my laat skryf. En soos die skoenlapper verander, verander ek ook vandag die naam van my blog. Want Lisa28weekliefie was gepas toe ons begin het, maar deesdae skryf ek eintlik net my hart uit oor ma wees en vrou wees dat dit nie net meer Lisa se storie is nie. So van nou af bekend as TWEE KINDERS LATER.

cropped-1q1a5873-2.jpg

 

99. Sak en pak

images

Ek is ‘n 1 sak mens. Ek het gewoonlik 1 redelike groot handsak waarin alles van appels tot merkwerk gegooi word. Die sak was handig, want alles wat ek ooit gesoek het, was daarin. Na Lisa het ek so paar ekstra goed gehad om te pak, maar nou…nou raak dinge biejtie wild. Vanoggend het ek die sakke getel wat op die tafel (wat eens op ‘n tyd lank lank gelede soos ‘n eetkamertafel gelyk het) staan:

Lisa:
1 x swemsak (met handdoek, swembroek, swempet en goggles)
1 x skoolsak (met ekstra klere)
1 x coolerbag (met kos en water)

Dian:
1 x doekesak (met medisyne en ekstra klere)
1 x coolerbag (met 3 uitgepompde bottels borsmelk en 2 icebricks)
1 x plastieksak (vol nappies vir die week)

Ek:
1 x handsak (my goeie ou staatmaker leersak wat vir jare my enigste sak was)
1 x coolerbag (met icebricks, borspomp en leë bottels)
1 x lunchbag (met snacks en kos)
1 x sportsak (met oefenklere vir vanmiddag se netbalafrigting)
1 x skoolsak (met beplanning, dagboek en 4 pakke opstelle wat nog gemerk moet word)

ELF!!!! 11 sakke! 11 lyk soos twee 1’e langs mekaar. Een 1 vir elke kind. Maar saam maak dit 11. Elf sakke wat gepak moet word en elf sakke wat gelaai moet word sonder die hulp van ‘n towerelfie of twee om te help. En dit als net vir 1 dag!

Google foto’s wys hoe wonderlik dit is om soggens met twee kinders uit die huis te gaan. Almal op die foto’s glimlag en die pa drink ‘n koppie koffie terwyl die ma met ‘n groot glimlag die dogtertjie se skoene aantrek. Niemand lyk moeg of effens gestres nie.

REALITY CHECK:
1. Waar is die donker kringe onder die ma se oë?

Die model (wat seker nie eers ‘n actual ma is nie) het sekerlik nie 3 keer wakker geword om ‘n baba te voed nie. Sy het ook nie 11 sakke gepak nie en sy het definitief nie binne 3.5 minute aangetrek nie. En sy het sonder twyfel gestort en hare gewas.

2. Wie het die koffie gemaak en hoekom sit die pa en ma met ‘n glimlag?

Die modelle moes seker nie vir die oudste kind Paw Patrol op sit of pap maak nie. Hulle het ook seker nie met ‘n baba op die arm toilet toe gegaan of gou die laaste bietjie melk uitgepomp wat nodig was vir die dag se melk kwota nie. Hulle neem ook nie beurte om die huilende baba vas te hou of om die kind se tande te help borsel nie. Die cappuccino shake wat met een hand gemaak word (terwyl die baba vir oulaas nog aan die ma se bors hang) en wat tel as koffie en ontbyt sien ek ook nie op die kombuiscounter nie.

3. Waar is die horlosie wat wys dat almal eintlik al 10 minute laat is alhoewel jy 30 minute vroeër opgestaan het?

Hulle 3 jarige baklei seker nie omdat sy geleer is “dis nog donker en mens slaap in die donker nie”. Hulle babatjie huil ook seker nooit soggens nie en hulle hoef nooit skottelgoed te was om ten minste een skoon lepel te hê vir die kind om haar pap mee te eet nie. Hulle katte het ook nie in die nag al hulle kos en water opgedrink nie en hulle skedule loop 100% op tyd.

4. Watter 3-jarige glimlag terwyl hulle ma hulle skoene vir hulle aantrek?

Die modeldogtertjie het seker nie ‘n wil van haar eie nie. Sy kies dalk nie self wat sy wil aantrek nie. Sy huil definitief nie as haar ma (wat klaar 10 minute laat is) haar met haar skoene of zip wil help nie. Sy is ook natuurlik ‘n oggendmens wat elke oggend ‘n “goeie” oggend het.

Om met 2 kinders te gaan werk is rof. Dit is veral vir my rof omdat Diantjie nog borsvoed en ek ‘n natuurlike HAATgevoel teenoor ‘n borspomp het. Om te oorleef vereis ‘n nuwe roetiene en almal se hulp. Dit vra dat jy vroeër opstaan en meer beplan. Saans nadat almal slaap, moet jy nog sakke (soms tot 11 :)) pak en bottels en pompparte steriliseer. Jy moet vooraf dink aan etes en soms in die middel van die nag opstaan omdat jy van die nat wasgoed in die masjien vergeet het. Dit vat baie emosionele energie waarvan die grootstes seker geduld en dissipline is. Maar dit is ‘n wilde, kosbare en humoristiese tyd van ma wees wat ek vir niks sal ruil nie. Ek is mal oor my werk en ek is mal oor my kinders. En voor ek my oë uitvee is die huis soggens stil en ek wens vir die chaos van nou.

 

98. Wat is jou verskoning?

Screenshot_2018-05-03-19-26-53
Ek het hierdie week begin werk en dit gaan maar rof met al die sakke wat gepak moet word en al die melkuitpompery. Dit is ook nogal oorweldigend om in die middel van die kwartaal by die skool in te stap met ‘n see vol kinders wie se name jy nie ken nie of dié wat jy wel ken se name wat jy nie meer kan onthou nie. Nes ek myself bietjie begin jammer kry terwyl ek in my afperiode na die irriterende geluid van die borspomp luister, lui die klok vir saalbyeenkoms.

Een van die vele goed wat die onderwys ‘n ongelooflike beroep maak, is die weeklikse geleentheid om na sprekers te luister. Soveel groepe en individue kom spreek leerders toe en vandag was ons bevoorreg om na “Sharkboy” Achmat Hassiem te luister.

Ek het my doodgelag en snot en trane gehuil en tussen die twee het ek met ‘n groot glimlag gesit en luister na sy ongelooflike storie. Hy is tydens ‘n lewensreddingsoefening deur ‘n haai aangeval en het in die proses sy been verloor. Lang storie kort…is hy nou ‘n wêreldrekordhouer in swem en is die beste spreker na wie ek in ‘n lang tyd geluister het.

Ek wil 4 goed met julle deel wat ek by hom geleer het vandag:

1. Baklei altyd terug.
Wanneer ‘n haai jou drome verwoes of wanneer jy dink dit is nou die einde…baklei terug. Moet nooit opgee nie en al moet jy jou drome aanpas, bly droom.

2. Moenie haat nie.
My normale reaksie as ‘n haai my been afbyt, sal wees om nie baie van haaie te hou nie, maar nie Achmat nie. Hy is nou ‘n verteenwoordiger vir haaie en hy help om hulle te beskerm. Vergewe die haai in jou lewe!

3. Hou aan lag.
Achmat se storie wat eintlik vol vrees en pyn is, vertel hy vol humor. Kyk of jy ook die snaaks kan vind in die middel van jou krisis. Positiwiteit en humor maak jou ‘n wenner.

4. Wees ‘n leier.
Achmat het die bekende sê ding: “if life gives you lemons, make lemonade” verander. Want hoekom doen wat almal doen? Hoekom nie lemon meringue met daai suurlemoene maak nie? So as die lewe jou bietjie rondgooi, volg jou eie pad en wees ‘n leier.

Ek het vandag na hierdie groot, sterk jong man met die een been gekyk en besef ek met my twee gesonde bene het nie meer’n verskoning nie. Het jy?
20180503_105606

97. Genade, genesing, geloof en God

1Q1A6039 copySoveel mense het my die afgelope maand uitgevra oor hoe anders dit is om ‘n voltermyn baba na ‘n prem te hê. Dis so moeilik om die “anders” te beskryf, want dit het soos twee heeltemal verskillende, amper onvergelykbare, ervarings gevoel. Wat ek wel weet is dat hierdie hele tweede swangerskap sowel as geboorteproses my hart heel gemaak het. Dit het genesing gebring waar ek nie eers bewus was dat dit nog rou en eina was nie.

Lisa se swangerskap was gevul met vreugde en opwinding waar hierdie een gevul was met vrees en afwagting vir iets negatiefs om te gebeur. Elke besoek aan die dokter was anders, want in plaas van bloot opgewonde wees oor wat hulle elke keer sê, was ek senuweeagtig en het die bloeddrukmasjientjie met valksoë dopgehou. Fisies was ek die keer nie so erg naar en moeg nie, ek het rekmerke gekry, maar my voete was nooit geswel nie. Die derde trimester is rof op jou lyf, maar dit was spesiaal om dit die keer te kon beleef.

Aangesien my hospitaalsak en babakamer nie eers amper gereed was met Lisa nie, het ek hierdie keer seker gemaak alles is gedoen voor 28 weke. Ons het ons maternity shoot op 28 weke gehad, die babakamer was op 27 weke gereed en ons het selfs die keer ‘n babyshower gehad. My sak was al van 25 weke gepak en ek het elke week daarna seker gemaak dat ek die keer alles in het. Hierdie klein goedjies het my soveel genot gegee. Dis die klein goedjies waarop mens uitmis met ‘n prem wat mens laat voel asof daar iets van jou gesteel is. My babyshower en maternity shoot was twee groot goed vir my en om hierdie keer die voorreg te hê om dit te kon doen, het my hart warm en vol oorloop-emosies gelos.

Die donker, koue aand van Lisa se geboorte is die keer vervang met ‘n warm, sonnige oggend. Die gejaag van die verpleegsters en dokters voor die teater het verander in rustige, kalm mediese personeel. Die koue teater is vervang met ‘n ligte, warm vertrek. Die stres en bekommerde gesigte van die teaterpersoneel het die keer dokters met grappies en ontspanne glimlagte ingehou. In ruil vir vrees het ek hierdie keer vrede en ‘n oorweldigende golf van genade ervaar.

Met Lisa het die spinaal 3 keer nie gewerk nie en moes ek toe onder algehele narkose gesit word. Dit was seker een van die goed waarvoor ek hierdie keer die bangste was. Maar God ken my hart en die spinaal het sommer eerste keer gewerk en toe die warm gevoel deur my rug afrol en my bene lam raak, was my hart ook sommer lam. Dit het veroorsaak dat my man die keer nie vir my hoef te kom ‘groet’ nie, maar dat hy langs my kon sit en my hand kon vashou. Ons kon saam in mekaar se oë kyk en saam die onsekerheid, trots, ongeloof van die oomblik en dankbaarheid in mekaar se woordelose uitdrukkings en senuweeagtige glimlagte lees.

2018-01-16 12.22.16

Die oomblik toe ek Dian vir die eerste keer sien, is deur die narkotiseerder vasgevang en dit is ‘n foto wat ek vir ewig sal koester. Hierdie vet en groot baba wat ek kon sien het trane in my oë laat skiet. Vir Lisa kon ek eers die volgende dag sien en dit was in ‘n NICU vol masjiene en pype. Dian het gehuil en was groter as net die handjie vol wat Lisa was. Die 850g is vervang met 3.54 kg. KILOGRAM is so ‘n lekker woord vir enige prem mamma. Selfs die woord is groter en vetter as ‘’gram’’.

Na die operasie kon ek hierdie keer dadelik my seuntjie vashou en borsvoed. Dit klink so eenvoudig, maar as jy 2 weke moes wag om jou eerste kind vas te hou en meer as ‘n maand moes sukkel  voor jy kon borsvoed, is hierdie goed veel groter. Dit het onwerklik gevoel en dit het gevoel asof alles net so maklik is. Ek het in daardie oomblik net heeltyd gedink hoe ongelooflik geseënd ons is.

Daar was die keer geen ver stap na ‘n NICU toe nie. Om jou kind te sien was so eenvoudig as om links te kyk en siedaar. Daar lê ‘n perfek gevormde babatjie langs jou bed…sonder pype of monitors. Ek het heeltyd gevoel dat hy HUGE is en hoe lekker dit is om ‘n vet babatjie te kon vashou is iets wat “normale”mense nie sal verstaan nie. Kuiergaste kon die keer dadelik in ons vreugde kom deel en hoef nie maande te wag om jou kind te sien nie.

Om na twee dae ontslaan te raak en om uit te stap met ‘n baba wat in ‘n karstoeltjie pas, is ook iets wat ons vir die eerste keer ervaar het. Om nie elke twee ure melk te pomp by die huis nie was ook veel makliker. Om nie saam met elke voeding ‘n spuitnaald vol medisyne by te gee nie, is soveel eenvoudiger. Al wat ek die keer moes doen was voed. Om ‘n wind uit te kry, vryf mens net sy ruggie…geen ure se sukkel met cupfeeding nie. En dan slaap hy (waarookal jy hom neersit). Lisa wou nooit slaap nie. En as sy wel slaap, was dit net op my bors.

Om op te som, ‘n voltermynbaba is MAKLIK. En ‘n voltermynbaba bring genesing wat in groot golwe op jou toesak. Dit versterk geloof en maak mens opreg weer dankbaar vir ‘n onbeskryflike, liefdevolle, groot en sterk God wat ons dien. Ja, hierdie was sowaar ANDERS…veel anders.

2018-01-16 12.20.36

96. ‘n Briefie vir jou voor boeta kom.

8.JPG
Vanaand terwyl ek langs jou in jou bed lê en wag dat jy slaap, sukkel ek om die trane terug te hou. Die laaste keer wat ek rustig net aan jou kan dink rondom slaaptyd. As ek weer langs jou lê is daar ‘n boetie wat my aandag gaan nodig hê. En my hart ruk ‘n bietjie as ek dink dat jy ok daarmee moet wees om my te moet deel.

Ek is so dankbaar dat jy opgewonde is oor boetie se koms. Dat jy elke dag vir hom drukkies en soentjies in my maag gee…dat jy saam die slapies aftel …dat jy verstaan het as mamma nie kon hardloop of rofspeel nie…dat jy vir almal vertel van hom en waarmee jy my als gaan help.

Ek weet jy sal ok wees, want jy is mos ‘n warrior princess. Maar vanaand terwyl jy rustig lê, is ek hartseer. Dis seker ook 39 weke se hormone wat opgebou het, maar my trane rol omdat ek jou so baie liefhet. My hartswens is dat jy altyd sal weet dat jy spesiaal is en dat jy altyd my babatjie sal bly. Ek glo dat jy sal leer verstaan dat jy vir my baie belangrik is al kan ek nie altyd vir jou al my tyd gee nie.

Ek weet nie hoe ek ‘n ander mens so lief kan kry soos vir jou nie, maar die kamers van my hart sal moet groei om plek te maak vir boeta.

Slaap rustig vanaand my engelkind. En dankie dat jy so ongelooflike dogtertjie is. Jy is een van die sterkste mense wat ek ken en jy is nou eers 3! Ek hoop jou nuwe boetie is net so cool soos jy en dat jy hom sal liefhê en dat jy hom als wat jy ken sal leer. As hy 5% van jou in hom het, gaan hy ‘n kiff outjie wees. Lief vir jou…my eerste babatjie…oneindig baie.