107. ‘n Dip in die diepkant

download

Ek voel al vir so 2 weke bietjie oorweldig. Oorweldig deur werk, deur die misdaad en stand van sake in ons land, deur die hartseer en pyn wat soveel kinders in my klas mee loop, deur familie en deur al die “wees” wat van ons verwag word: ma wees, eggenoot wees, onderwyser wees, vrou wees, vriend wees en Christen wees. Dit voel asof die hele wêreld ‘n bietjie donker en swaar is asof ek per ongeluk in die diepkant van die swembad geval het toe ek eintlik net my tone wou natmaak.

My vriende tel op dat ek nie lekker is nie, my man voel hoe ek kortaf en hard is, my ma sê ek is stil en my kollegas sien die frons op my voorkop raak. Vir iemand wat met hulle hele hart en nog ‘n dagboek vol emosies op my mou rondloop, is dit ook moeilik om weg te steek as alles in my hart nie honkiedorie is nie.

Ek het vir dae lank probeer dink wat presies my so depressief maak, want dit voel werklik asof ek net een oggend moeg en depressief opgestaan het. En ek gebruik die woord depressief baie versigtig hier, want ek het hartsmense in my lewe wat werklik depressie het en ek wil glad nie voorgee dat die klein dip wat ek nou vat enigsins dieselfde is as die daaglikse stryd waardeur hulle gaan nie.

Vir ons almal is die lewe mos maar ‘n rollercoaster ride: ‘n bietjie op, ‘n bietjie af en ‘n bietjie vervelig in die middel.  Vir my is die lewe oor die algemeen ‘n bietjie op en baie vervelig en maar bittermin af. So ek weet nie altyd lekker hoe om te wees as ek skielik af voel nie. Ek weet net ek lag nie so baie nie, ek staan moeiliker soggens op, ek het minder geduld en my filter wanneer ek praat verdwyn skielik.

Gisteraand het ek besluit die dip moet nou end kry, want ek kan mos nie so funksioneer nie. Iewers moet ek tog net weer swem en opkom vir asem. En vanoggend lees ek 2 goed (albei terwyl ek net vinnig ‘n ruskansie vat tussen pakke merkwerk)

  1. ‘n Brief van ‘n ma van ‘n mooi dogtertjie 2 jaar na haar man selfmoord gepleeg het. Dit gaan uit na mense wat voel hulle kan nie meer nie en dat die lewe beter is sonder hulle.

Dit vang my, want die bietjie donker in my is net ‘n druppeltjie teen wat iemand moet voel voordat hulle selfmoord pleeg. Dit ruk my, want mense sien so maklik die negatiewe goed raak en mis die honderde posititiewe wat verbygaan. Dit maak my hartseer, want daar is nog soveel stigma wanneer dit kom by sielkundige toestande en dat soveel mense nooit hulp kry nie en dan dieper en dieper gaan.

  1. ‘n Koerantberig oor “Sunrise”, ‘n pasgebore babatjie wat gister in ‘n blou plastieksak net-net lewendig gevind is by Sunrise Beach in Muizenberg.

Dit vang my meer, want wat het hierdie outjie verdien om weggegooi te word en om nie eens ‘n kans gegun te word nie. Dit ruk my meer, want hoeveel erger moes die lewe van sy ma wees om tot op daardie donker plek te kom.  Dit maak my meer hartseer, want hier sit ek met ‘n werk, met ‘n familie, met ‘n man, met vriende en met ‘n ongelooflike genadiglike en liefdevolle God en kry myself jammer.

En net so, 2 stukkies leesstof en ‘n pak vol perspektief later, en ek haal weer asem. Ek swem lengtes tot by die trappies van die swembad en ek klim uit met ‘n heel hart. ‘n Warm, dankbare, ligte hart.

 

 

 

Advertisements

106. Wanneer die tyd met jou weghol

images.jpg

Toe my beste vriendin se derde kind gebore is en ek haar vra hoe dit voel om DRIE kinders te hê, was haar antwoord: “Dis nie veel anders as 1 kind nie, behalwe vir die feit dat jou tyd minder is.” Ek onthou hoe ek nie presies verstaan het wat sy bedoel nie, maar dat ek ge”ja” en “agh” het om te lyk asof ek weet waarvan sy praat.

Na hierdie vakansie verstaan ek HEELTEMAL wat sy bedoel het. Met een kind, kon ek nog iets doen terwyl sy haar middagslapie vat. Ek kon nog maklik na ‘n speelplekkie gaan en terwyl sy speel, kon ek in vrede ‘n stuk koek of ‘n bederfdingetjie eet. Ek kon haar by ‘n maatjie gaan aflaai vir ‘n uur se stilte waarin ek gou die huis kon regkry of my hare kon laat sny.

Met twee is dit ‘n hele ander ballgame. Wanneer die een slaap, is die ander een wakker. Wanneer die een speel, wil die ander een drink. Wanneer die een wil eet, wil die ander een slaap. En om TWEE kinders by ‘n maatjie te gaan aflaai is bietjie te veel gevra veral as die een nog nie eers 1 jaar oud is nie.

Om na ‘n restaurant te gaan is ook wild. Nes jy dink jy en AL jou sakke is gemaklik in Spur se semi-sirkel bankie, wil die ouer een gaan piepie. Voor die hele Drosdebakel kon sy gou self gaan, want almal by die local Spur ken jou al, maar nou moet mamma liefs oral saamgaan. Maar jy kan mos ook nie jou baba en sakke net so los nie en jy kyk rond na ‘n ander simpatieke ma (mens ken hulle uit aan die donkerkringe onder die oë en ‘n gevlekte wit t-shirt) wat gou ‘n ogie oor jou sakke sal hou terwyl jy en baba en kleuter gou hol om die toilet betyds te maak. Terwyl jy by die toilet is, hou jy jou asem op dat die simpatieke ma asb. net nie ‘n front is vir ‘n sindikaat wat eintlik jou handsak steel en weghol met jou karsleutel nie. Terug by die tafel en jou sak is nog daar, kan jy weer asem haal en jou vertroue in die mensdom is herstel. Die waiter (wat obviously nog nie kinders het nie) hang soos ‘n lui vlieg om ‘n afvalpot rond en wag dat jy jou kroos net onder beheer kan kry en jou bestelling kan plaas. Dan…nes jou stuk koek en koffie kom, huil jou ouer kind omdat die seuntjie in die speelplekkie haar ballon gevat het en terwyl jy dit probeer uitsorteer, is jou baba besig om ‘n stuk koek wat hy uit jou bord gegryp het in sy mond te druk en keer jy sy hand net betyds voordat dit die koffie ook bykom. Vinnig besef jy dat tuisbly dalk net makliker gaan wees in die vakansie, want daar is een van jou en 2 van hulle (vader alleen weet hoe doen mens dit met 3, 4, 5 of selfs 6).

Die volgende dag probeer jy die “huis”-ding. Teen 8:00 is jy al reg vir ‘n middagslapie, want almal is al van 5:30 af op en wakker. Teen 10:00 het jy al puzzles gebou, ingekleur, tummy time met die baba gedoen, parkie toe gestap, Paw Patrol 3 keer gekyk, trampoline gespring, modderkoekies gebak, ontbyt gemaak en 2 stelle klere aangetrek. As jy om jou kyk lyk dit asof daar ‘n wilde Amerikaanse orkaan of dalk ‘n Spaanse bul deur jou huis is, want orals lê speelgoed, komberse, halfgekoude Marie beskuitjies, ‘n pap stuk mango en ‘n nappie wat iewers uit jou hande moes val op pad drom toe. Weereens wonder jy hoe ander ma’s gerus kry tydens ‘n vakansie waarvoor jy regtig hard gewerk het.

Wanneer manlief by die huis kom en kommentaar lewer oor hoe “lekker” jy vakansie hou en hoe “gelukkig” onderwysers darem is om so baie vakansie te kry wonder jy of jy jou kinders saam tronk toe sal moet vat as jy jou man se tee vergiftig.

Maar dan, net voordat jy dink jy gaan nooit rus nie en dat jou emmertjie nooit gaan volraak vir ‘n bitter besige 4de kwartaal nie, klim jou dogtertjie onder jou arm in en sê: “Ek is lief vir jou, Mamma” of jou seuntjie glimlag met sy 4 en ‘n halwe tandjies vir jou en lag sommer net omdat die lewe lekker is. En dan…op daardie oomblik hou die wêreld op met draai. Net lank genoeg om jou hart weer vol te maak. En jy besef dat elke dag saam met jou kinders eintlik gevier moet word en dat elke sekonde se malheid nie vir altyd gaan hou nie. En dan…vir ‘n oomblik…’n ongelooflike mooi oomblik…staan die tyd stil.

download

105. Uit die hart van ‘n kak ma.

images (1)

Baie belangrike pre-lees vir hierdie post: Hierdie is nie ‘n “simpatie vra, kry my jammer, gee vir my komplimente om beter te voel” – post nie…maar ‘n “real” post wat dalk vir nog ‘n “kak”-ma iewers kan laat beter voel.

As werkende ma, voel ek baie soos ‘n supervrou. Een wat op een of ander manier dwarsdeur die nag borsvoed, want Diantjie wil niks van die bottel deur die dag weet nie en dan wil hy heelnag aan sy tietie vashou…soos in DIE HELE NAG. Een wat 5:30 sakke in die kombuis pak en kosblikkies vol lekker goedjies (met liefde, want ek het iewers gelees as jy nie met liefde kosmaak nie, gee dit glo maagpyn) inpak. Lekker goedjies wat iewers in die mal week gekoop moes word, want anders as wat meeste pappas glo, verskyn hulle nie net in die kas nie.

‘n Ma wat tussen periodes gou Google hoe om oulike koekies vir bakkerman te maak, of watter medisyne vir watter kwaal werk en dan na werk soos Catwoman in die winkel inhol om die regte medisyne, koekiebakgoed (en die kos wat jy vir aandete gaan maak) te koop. Een wat tydens pouse in ‘n koue kantoor sit en melk uitpomp terwyl sy dink aan die volgende periode se toets wat nog in die kluis lê.  Dit alles (en nog meer) terwyl jy ook beplan wat jou kinders by die skool moet doen, terwyl jy merk, terwyl jy vergaderings hou en bywoon, terwyl jy buitemuurs doen, terwyl jy eksamenvraestelle opstel, uitdruk, kram en tel, terwyl jy eposse lees en stuur, terwyl jy, soos net ‘n supervrou kan, al die balle bo jou kop juggle.

Maar vandag voel ek soos ‘n KAK ma. En Ja, ek weet ek kan seker liewer die woord “slegte” gebruik, want kak is ‘n vloekwoord en baie kras vir ‘n ma om hardop te gebruik. Maar dis hoe ek voel… KAK.

Vanoggend het een van my kollegas bedank, want sy voel sy kan nie ‘n ma én ‘n onderwyser wees nie. En net daar…val al die balle op die grond. Niks het gebeur nie, niemand het seergekry nie, maar die hoof wat dit vanoggend in die personeelkamer aankondig, was al wat nodig was om die kakkerige kak gevoel in my hart te sit. Dieselfde kak gevoel wat ek al soveel keer gevoel het, wanneer iemand hulle kinders/gesin bo hulle werk verkies.

En net so kruip al die jare se skuldgevoelens in. Is ek dan ‘n slegte ma? Of eerder dalk ‘n slegte onderwyser?  Is dit moontlik om albei te kan doen of is dit ‘n illusie wat ek vir myself skep om nie die hele tyd sleg te voel daaroor nie. Elke dag wanneer jy jou siek kind moet aflaai omdat jou matrieks nog twee gedigte moet doen. Elke keer wat jy jou kinders in ‘n pram druk en saamsleep na ‘n dag by interskole. Elke keer wat jy kortaf en moeg is terwyl hulle eintlik net jou liefde en aandag wil hê. Elke keer wat jy skool/werk bo hulle kies. En dis die skuldgevoelens wat die kak bring.

Want dis net dan wanneer jy kak voel. Al die ander kere voel jy eintlik wonderlik. Jy geniet jou werk. Jy voel jy dra by tot die samelewing. Die “Dankie, Juffrou” maak jou hart warm. Die feit dat jou kinders gelukkig by die skool is en as hulle die oulike kunswerkies vir jou wys, is lekker. Die tye weg van die huis, maak jou weer reg vir die tye by die huis en oor die algemeen voel jy soos die supervrou wat jy eintlik is.

Dit alles neem nie weg van die kakgevoel in jou hart wanneer iemand anders ‘n ander pad as jy kies nie, want die wêreld verwag steeds van mammas om superma’s te wees al werk hulle. So vandag is die wêreld steeds ‘n kak plek waar mammas almal met mekaar vergelyk word. ‘n Plek vol skuldgevoelens en ‘n plek waar almal met almal in alles moet kompeteer. Gelukkig het ek die kak nou uit my sisteem geskryf en voel ek nou eers weer ok. As jy ook vandag kak voel, hoop ek jy sien die SUPERma/mens/vrou/onnie wat jy is, raak. Want maak nie saak of jy werk of nie werk nie… jy is ‘n allerdaagse SUPERHERO!

images

104. Glue-guns en guillotines

40504555_10161220536430179_599256424370929664_nDaar is baie goed in hierdie wêreld wat my bang maak, maar net 2 goed wat regte egte vrese is. 1. ‘n Guillotine en 2. ‘n Glue gun. As onderwyser sou jy dalk dink dat hierdie twee items is wat jy daagliks of ten minste weekliks nodig het, maar NEE…nie ek nie. Ek knip liewers 500 papiertjies met ‘n skêr as om dit met daardie swaardlem te sny en in die proses moontlik my vingers te verloor. En die idee van vuurwarm gom op my vingers krap my diepste binneste om. Die ding met vrese is dat dit gewoonlik heeltemal oordryf is en dat mens nie werklik in gevaar is nie. WEL, ek ken 2 mense wat al vingers verloor het en 1 wat permanente brandletsels op hulle hande het en almal van hulle is geleerde, slim mense. Dus voel ek dat my vrese  heeltemal regverdig kan word.

Dié week was ‘n wilde week. Een waarin ek meer as een keer gewonder het of dit regtig so erg is om tydens werksure te drink. En soos alles maar gaan, is hierdie ‘n week wat reeds vol is, maar waar daar elke dag nog iets op die ellelange to-do lysie bykom.

Ek weet nou al vir meer as ‘n maand dat Lisa vandag ‘n hoed moet hê vir Lentedag. Dit moet uit herwinbare materiaal gemaak wees en dit moet “Lente” skree. Aangesien sy ‘n volle VIER jaar oud is, het ek aangeneem dat die verwagting vir dié hoed redelik klein is, en dat ek Donderdagaand gou vinnig ‘n papboks op ‘n skoenboks met ‘n botteldoppie of twee kan vas-tape en siedaar…Lentedaghoed klaar.

Maar, Nee! Ons lewe mos deesdae op Planeet Pinterest.

Teen Saterdagaand kom die eerste Watsapp foto op die mammasgroepie deur. En teen Sondag blyk dit asof almal klaar is met hulle mini picasso masterpieces. My keel begin toetrek en my hart begin spring, want dit wil voorkom asof ek nie net my kind met die beplande pap-skoen-botteldopboks sal kan skooltoe stuur nie. Ongelukkig pla sulke goed my nog en ek wil tog net nie hê my kind moet die één wees wat uitstaan as die “ag shame…kyk, haar ma het seker nie voorgestaan toe kreatiwiteit uitgedeel is nie”- kind nie.

Google kom gelukkig tot my redding en ek sien miljoene foto’s van skeppingswerke wat almal  as matriekkunswerke kon A’s kry. Een probleem…hulle almal lyk asof dit jare gevat het en almal lyk asof hulle met ‘n glue gun bymekaargesit moet word. My keel trek weer toe, want wat nou?!

Ek kry gelukkig ‘n veel eenvoudiger plan en maak toe sommer papierblomme uit ‘n ou tydskrif en ‘n stapler. Ek krap deur die deurskynende recyclingsak net voordat die vullistrok kom en al wat ek kry is bierbottels, wynbottels, ‘n leë boks wyn en 1 leë eierdosie (dit spreek eintlik woorddele van my week :)). Ek dink dat die eierdosie dan seker maar al ding is wat ons kan gebruik, want ek wil nou net nie hê dat my dogtertjie die “ag shame…kyk, haar ma drink baie én is nie kreatief nie” – kind moet wees nie.

En so verf Lisa ‘n paar eierdoosblommetjies en siedaar, nou net vir die plak. My plan van wit houtlym werk nie, en al wat oorbly is die glue gun opsie. My “Glue Gun Guru”/ supervriendin kom tot my redding en ons (maar meer sy) maak ‘n Next Level hoed wat die koppe letterlik laat draai. Uit haar kas verskyn ‘n pers stuk papier en binne sekondes is daar drie perfekte skoenlappers. Alles word geplak terwyl sy met haar glue gun werk asof dit ‘n towerstaf is. Ek het een blommetjie probeer plak en sowaar, daar brand dit my. Glad nie erg nie, maar net genoeg om te weet dat glue guns en guillotines nie my ding is nie en dat ek hierdie goed liewer vir die guru’s moet los.

 

 

 

103. Emmerskop-lysie

images

Party mense glo dat dood jou met sy manelpak in die nag kom haal en jou op ‘n bootjie na die ander kant wegvat. Ander glo weer in ‘n groot wit lig wat jou roep in die rigting van die onbekende. Vir baie is dit net die niks waarheen jy verdwyn nadat jy jou laaste asem uitblaas en vir sommige is dit die vervolmaking van ‘n siklus wat lei na ‘n nuwe een. Wat ook al die dood vir jou is, dit kom elke dag nader en niemand kan jou sê presies wanneer jou tyd op is nie.

Verlede week was ek met die dood gekonfronteer toe ‘n dogter van een van my kollegas  op 19 onverwags dood is en toe een van my matrieks se ma op 49 oorlede is. Ek is supersleg met begrafnisse, want ek dink te diep en dan huil ek, al het ek nie eers die mens goed geken nie. Ek huil sommer vir die dogter wat sonder haar ma op die dag van haar troue gaan klaarmaak en ek huil vir die ma wat nooit haar kind gaan sien trou nie.

Ek het die oggend toe ek hoor van die dogter se dood met Lisa baklei oor sy ‘n groen pantie wil aantrek soos GECKO van PJ Masks. Ons het heeloggend koppe gestamp oor ‘n simpel groen pantie. Dit het my heeldag gepla, want wat as ek daardie dag dood sou gaan. Sou die simpel groen pantie enigsins iets in ons lewens verander het as ek of sy nie meer daar is nie? Ek het direk na werk gery en ‘n pak groen onderbroeke (want mens kry nie groen panties nie) gaan koop, want ek wil nie onthou word vir ‘n bakleiery oor ‘n pantie nie. Ek wil graag onthou word vir ‘n ma wat elke oggend haar kind aflaai met liefde en nie irritasies oor ‘n simpel groen pantie nie.

By die ma se begrafnis, het hulle gepraat oor haar siekte en oor hoe sy haar lewe voluit geleef het. Haar dogter het gesê dat haar ma, vanaf sy baie sieker geraak het, omtrent alles op haar Bucket List voltooi het, en dat net ‘n lugballonrit en ski in die sneeu vir haar oorgebly het. Dit het my diep laat wonder en ek worstel nou al ‘n paar dae met my donker gedagtes.

Ek wonder of die 19-jarige ‘n bucket list gehad het, want ek weet ek het nie een nie. Ek weet daar is baie goed wat ek nog wil doen voordat ek eendag die emmer skop, maar ek het nooit werklik ‘n lys sit en opstel nie. En dan wonder ek sommer hoekom mens eers begin lewe nadat jy uitvind dat jy siek is. Is dit omdat jy bang is dat jy eendag op jou oudag nie genoeg geld gaan besit om te lewe a.g.v al die avonture waarop jy gegaan het toe jy jonk was nie? Of is ons maar net bang vir die onsekerhede van die lewe?

Is dit nie maar tyd dat ons werklik begin lewe nie? Al is ons onseker. Ek gaan vandag begin met my emmerskop-lysie. Want ek wil nie heeltyd dink aan doodgaan nie, maar ek wil lewe. Nou…terwyl ek nog LEWE. En die goed op my lysie gaan my nie in ‘n finansiele penarie sit nie, maar dit gaan dalk ‘n paar jaar se spaar kos.

Vandag begin ek met my lysie. Nou is daar net ‘n paar, maar hy sal groei en verander. Het jy al jou emmerskop-lysie? En hoekom het jy nie? Begin vandag lewe, want as jy of die mense om jou nie meer daar is nie, is die simpel groen pantie nie meer belangrik nie.

My Emmerskop-lysie:

  1. Ek wil meer uit my maag uit lag.
  2. Ek wil meer vir my man vertel dat ek hom lief het en dat ek hom waardeer.
  3. Ek wil weer die wind in my hare voel terwyl ek met ‘n perd op die strand gallop.
  4. Ek wil minder omgee wat ander mense van my dink.
  5. Ek wil ‘n 4×4 koop en bietjie meer gaan kamp.
  6. Ek wil leer hoe om ordentlik Xhosa te praat.
  7. Ek wil my hele familie bymekaar kry vir ‘n groot kuier.
  8. Ek wil weer plaas toe gaan.
  9. Ek wil weer Die Bybel van voor af lees.
  10. Ek wil saam met my gesin op ‘n regte safari gaan.
  11. Ek wil aan my emmerskoplysie werk.
  12. Ek wil vrede maak met my vyande.
  13. Ek wil ophou baklei oor klein goed.
  14. Ek wil iemand inspireer.
  15. Ek wil ‘n boek skryf.

 

102. “Mammas verjaar nie”

 

images

Daar is baie goed waarop ek voorbereid was toe ek ‘n ma geword het. Ek het geweet ek gaan 100 000 nappies moet omruil. Ek het geweet ek gaan nie sommer weer ‘n aand deurslaap nie. Ek het geweet ek en my man gaan nie meer net “ons” wees nie en ek het geweet ons gaan baie aanpassings moet maak. Maar daar is ‘n paar goed wat niemand my gesê het nie.

  1. Mammas mag nie siek word nie. Want wanneer jy siek voel, is daar altyd iemand anders in die huis (gewoonlik ‘n kind, maar soms ook jou man) wat “sieker” as jy is. Dus is daar nie ruskans vir jou nie, want die siek kind wil gewoonlik net by mamma wees. So as jy moontlik siek raak, moet jy maar net aangaan en jou pos as supervrou inneem. Ook het niemand my voorberei op die feit die borsvoedende mammas omtrent net panados en saline neussproei mag gebruik, waar die “sieker” pappa natuurlik kan voortgaan met med-lemon, corenza, sinutab ens.
  2. Mammas gaan nooit alleen winkel toe nie. Die oudergewoonte “vinnige” stop by die winkel op pad huis toe, raak nou ‘n “kom ons haal die karstoeltjie uit en sit dit in die pram wat vol nappies, kos en speelgoed moet wees en ons baklei met ‘n hardkoppige 4 jarige omdat sy nie jou hand wil vashou in die besige parkeerarea nie” stop. Pappas kan maklik na werk gou by die kafee inhardloop, maar nee…mammas nie. 🙂 Want wanneer jy sonder jou kinders by die winkel inhol voordat jy hulle na werk gaan optel, loop jy in elke liewe mens raak en almal vra met verwyte in hulle oë waar jou kinders is. Dan voel jy soos die slegste ma op aarde wat durf om nog eers winkel toe ook te gaan na werk terwyl jy jou kinders vir daai ekstra halfuur by die skool los.
  3. Mammas verjaar nie. Vrydag vra Lisa my wat ons die naweek doen. Toe ek antwoord dat ek Saterdag verjaar toe sê sy doodernstig: “Mammas verjaar nie. Net dogtertjies en seuntjies verjaar.” En dit is so waar. Wanneer dit enige iemand anders in die huis se verjaarsdag is, word die koek en partytjie weke voor die tyd uitgesorteer, maar mamma verjaar mos nie. Ons raak net ouer en kry meer plooie en gryser hare. Ons lyk net moeër en raak voor 20h00 aan die slaap. En alhoewel manlief probeer om te help en jou dag spesiaal te maak, moet mamma steeds mamma wees en seker maak die huis val nie om nie.

Daar is nog ‘n hele paar goedjies waaraan ek kan dink, maar aangesien ek nou siek is en die naweek verjaar het en gister moes winkel toe gaan, is hierdie 3’tjies wat ek vandag met julle wil deel. Maar bly hoop: Want daar is ‘n silwer randjie om elke donker wolk. Eendag (nie ver van nou af nie) is almal weer gesond. En is die kinders al weer uit die huis is. En hou ons weer groot partytjies op verjaarsdae.

Maar vir nou…vir vandag… is die wolk ‘n bietjie donker. En dis ok. Want vir vandag is ek steeds ‘n mamma…iets wat baie mense wens om te wees.

101. My eie VET baba

Toe ek met Lisatjie in die hospitaal was, het ek een middag Wimpy toe gegaan en oral om my was mammas met VET babas. Babas met rekkies om hulle enkels en gewrigte, vetwalle wat oral uitrol en wange wat mens net wil soen. Ek was daardie dag so hartseer en ek onthou dit nog soos gister. Ek wonder steeds wat daardie arme karwag moes dink wat my tydens hierdie histeriese ontploffing gesien het. Hier is die post wat ek destyds daaroor geskryf het. 17. Vet babas in Wimpy 

Terwyl Dian in my maag was, het ek baie gewonder of hy ook klein gaan wees. Ons was so voorbereid om weer ‘n prem baba te hê dat ek nooit eers gedink het dat ek ‘n vet baba gaan hê nie. Dian is gebore op 3.54kg. ‘n Redelike “normale” gewig. Hy was gesond en maklik. Ons is na 2 dae in die hospitaal huis toe en van daar af het Dian sonder enige ernstige gebede gegroei. Vir ‘n nie-prem ma is dit heeltemal normaal. Maar as jy ure lank op jou knieë deurgebring het en daagliks (vir maande) elke gram wat jou babatjie optel vier, is dit nogal iets spesiaal. Iets so vanselfsprekend wat my hart weer ‘n keer opreg dankbaar gemaak het. Hy het nie gewig afgegooi nie en het goed en redelik baie gedrink. Hy was/is verslaaf aan my borste en glimlag met trots as hy hulle weer na ‘n dag by die werk kan vashou. Klein boob-monstertjie 🙂

 

20180502_165124

 

In my wildste drome het ek nie gedink my kind sal eendag vet wees nie. En ek het nooit gedink dat ‘n vet kind iets is wat my hart so warm sal maak nie. Maar God ken my hart…veel beter as ek self. En hier sit ek vandag met my eie vet baba. Met wangetjies wat ek net heeldag wil opvreet. Met vet voue wat ek moet wegskuif om orals skoon te maak. Met aangeskroefte handjies en voete. My eie klein vettie boem boem!

Hy weeg 9kg op 6 maande. Lisa was op 6 maande net oor die 3kg. Dian dra nou klere waarin Lisa al geloop het. Met Lisa was my hart ook uitgedun en maer. Ek was moeg en geestelik uitgehonger, maar hierdie vriendelike outjie het my hart weer vet en rond gemaak. Ek voel asof God my hart weer versadig gemaak het en dit laat my ongelooflik geseënd voel. Met Lisa het mense in die winkels na ons gestaar en almal het gepraat oor hierdie piepklein lyfie. Nou staar mense ook, maar almal praat dié keer oor hierdie oulike ronde wangetjies.

Ek kyk gereeld na ander mense in die winkel as ek met hom uitgaan en soms vang my oog die ma in die hoek met die pienk milkshake wat nie met ‘n glimlag na hierdie vettie kyk nie. Dan bid ek vir haar. Vir in geval sy dalk nooit kinders kan kry nie. Of vir in geval sy dalk onlangs ‘n babatjie verloor het. Ek bid vir haar wat dalk ver weg van haar kinders is as gevolg van die lewe se omstandighede. Vir in geval sy dalk ‘n kind aan die dood moes afstaan. En ek bid veral dat haar prem babatjie wat in die hospitaal is, vinnig sal groei en sterk en oulik sal raak.

20180723_170041